Οι φωτογραφίσεις του Παχλεβί με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου το 2023 προκάλεσαν ανυπολόγιστη ζημιά στην εξέγερση. Οι εκκλήσεις του για ξένη παρέμβαση δίνουν στο καθεστώς ακριβώς την αφήγηση που χρειάζεται για να δικαιολογήσει την καταστολή. Ακόμα και οι πιο γενναίοι αντιφρονούντες του Ιράν το γνωρίζουν αυτό. Αντί να ενώνουν τους Ιρανούς, οι υποστηρικτές του επιτίθενται, δυσφημούν και απειλούν όποιον αρνείται να υποκλιθεί σε μια νεκρή μοναρχία. Αυτό δεν είναι ηγεσία. Είναι σαμποτάζ. Αν οι Δυτικοί δημοσιογράφοι θέλουν να καταλάβουν πώς μοιάζει η γνήσια αντιπολίτευση, θα πρέπει να σταματήσουν να παίρνουν συνεντεύξεις από τον Παχλεβί και να αρχίσουν να εξετάζουν το Εθνικό Συμβούλιο Αντίστασης του Ιράν (NCRI) και την ηγέτιδα του, Μαριάμ Ρατζαβί. Σε αντίθεση με τον Παχλεβί, το NCRI έχει οργανωμένη παρουσία στο Ιράν. Έχει Μονάδες Αντίστασης που λειτουργούν σε δεκάδες πόλεις. Έχει δίκτυα μέσα σε πανεπιστήμια, εργοστάσια και γειτονιές. Έχει πληρώσει με αίμα, περισσότερα από 120.000 μέλη του έχουν εκτελεστεί από το καθεστώς σε διάστημα τεσσάρων δεκαετιών.
Το πιο σημαντικό είναι ότι διαθέτει ένα συνεκτικό δημοκρατικό πρόγραμμα. Το Δέκα Σημείων Σχέδιο του Ρατζάβι απαιτεί ελεύθερες εκλογές, διαχωρισμό θρησκείας και κράτους, κατάργηση της θανατικής ποινής, ισότητα των φύλων, δικαιώματα των μειονοτήτων, ένα μη πυρηνικό Ιράν και ειρηνική συνύπαρξη με τον κόσμο. Δεν είναι ένας θρόνος που περιμένει να γεμίσει. Είναι ένα σχέδιο για μια δημοκρατία. Γι' αυτό η Τεχεράνη φοβάται την NCRI και τους MEK πολύ περισσότερο από ό,τι φοβάται τους Παχλεβί. Γι' αυτό οι φυλακές της είναι γεμάτες με τους υποστηρικτές τους. Γι' αυτό οι υπηρεσίες πληροφοριών της διεξάγουν ατελείωτες εκστρατείες παραπληροφόρησης εναντίον τους. Οι δικτάτορες δεν χάνουν χρόνο επιτιθέμενοι σε άσχετα πράγματα.
Το καθεστώς είναι πιο αδύναμο από ποτέ. Ο πληθωρισμός είναι πάνω από 50%. Το νόμισμα καταρρέει. Η έλλειψη νερού, οι διακοπές ρεύματος και οι απλήρωτοι μισθοί έχουν ριζοσπαστικοποιήσει εκατομμύρια ανθρώπους. Οι περιφερειακοί αντιπρόσωποί του έχουν πληγεί. Ο Χαμενεΐ είναι ηλικιωμένος και άρρωστος. Αλλά εξακολουθεί να διοικεί όπλα, φυλακές και δήμιους.
Αυτή η εξέγερση θα επιτύχει μόνο εάν ο λαός στο εσωτερικό του Ιράν είναι σε θέση να οργανώσει, να συντονίσει και να διασπάσει τις δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος. Αυτό απαιτεί δομή, πειθαρχία και πολιτική σαφήνεια, όχι έναν μονάρχη του YouTube που εκδίδει διακηρύξεις από την εξορία. Το Ιράν δεν χρειάζεται έναν Σάχη χωρίς βασίλειο. Χρειάζεται μια δημοκρατία με μέλλον.
Η Δύση πρέπει να σταματήσει να ενδίδει σε φαντασιώσεις για την αποκατάσταση μιας δυσφημισμένης δυναστείας και να αρχίσει να υποστηρίζει τη μόνη δύναμη που έχει τόσο δημοκρατικό όραμα όσο και οργανωμένη παρουσία στο Ιράν. Η ιστορία δεν θα είναι ευγενική με εκείνους που μπέρδεψαν ένα στέμμα με έναν σκοπό. Και ο λαός του Ιράν, που πεθαίνει στους δρόμους για ελευθερία, αξίζει απείρως καλύτερα από έναν γυμνό αυτοκράτορα που περιμένει έναν θρόνο που δεν υπάρχει πια.
