Η άνοδος της "Εναλλακτικής για τη Γερμανία" είναι το αποτέλεσμα αποτυχίας του καπιταλισμού
και της προδοσίας των εργαζομένων από τη Νατοϊκή αριστερά...
Στις 9 Νοέμβρη 1989, έπεσε το Τείχος του Βερολίνου.
Το κυρίαρχο δυτικό αφήγημα -και της "ανανεωτικής" ευρωπαϊκής Νατοϊκής αριστεράς-, έχουν μετατρέψει αυτό το γεγονός σε αδιαμφισβήτητο σύμβολο της μεγάλης νίκης του καπιταλισμού επί του σοσιαλισμού. Αλλά, 37 χρόνια μετά, οι απόψεις που εκφράζονται από εκατομμύρια Γερμανούς αποκαλύπτουν μια πολύ πιο σύνθετη πραγματικότητα: η μνήμη της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας «απέχει παρασάγγας» -για να θυμηθούμε την περσική μονάδα μέτρησης (φαρσάγγ - فرسنگ ) που εξελληνίστηκε σε παρασάγγης-, από αυτή ενός κράτους που μίσησαν οι "πολιτισμένοι" της δύσης.
Ήδη από το 2009, είκοσι χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, μια έρευνα της "Emnid" ( μία από τις πιο ιστορικές και αναγνωρίσιμες γερμανικές εταιρείες δημοσκοπήσεων και μέτρησης της κοινής γνώμης, που ιδρύθηκε το 1945 στο Μπίλεφελντ της Γερμανίας και για δεκαετίες αποτελεί βασικό πυλώνα στην καταγραφή των πολιτικών και κοινωνικών τάσεων στη χώρα, συνεργαζόμενη με μεγάλα μέσα ενημέρωσης, όπως η εφημερίδα "Bild"), που διεξήχθη κατόπιν ανάθεσης της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης διαπίστωσε ότι το 49% των Ανατολικογερμανών πίστευε ότι η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας είχε περισσότερες θετικές παρά αρνητικές πτυχές. Ένα επιπλέον 8% δήλωσε ότι η ζωή στη ΛΔΓ ήταν πιο ευτυχισμένη και καλύτερη από ό,τι στην επανενωμένη Γερμανία: συνολικά, το 57% εξέφρασε θετική γνώμη για το πρώην σοσιαλιστικό κράτος.
Δέκα χρόνια αργότερα, το 2019, μια έρευνα της "Infratest dimap" (iένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και έγκυρα ινστιτούτα Πολιτικής και Εκλογικής έρευνας δημοσκοπήσεων στη Γερμανία, με έδρα το Βερολίνο, ευρύτερα γνωστή για τη μακροχρόνια συνεργασία της με το δημόσιο κρατικό γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο ARD) για τη ΛΔΓ επιβεβαίωσε αυτή την τάση: το 70% των ερωτηθέντων στην Ανατολική Γερμανία αναγνωρίζει ότι η κοινωνία της ΛΔΓ είχε πλεονεκτήματα σε σχέση με τη σύγχρονη Γερμανία. Το 18% δήλωσε ότι αυτά τα πλεονεκτήματα κάλυπταν πολλούς τομείς. Συνολικά, σχεδόν εννέα στους δέκα Ανατολικογερμανούς αναγνώρισαν πτυχές στις οποίες η ζωή στη ΛΔΓ ήταν προτιμότερη από τη ζωή στην επανενωμένη Γερμανία.
Τα πιο πρόσφατα δεδομένα δεν διαγράφουν αυτά τα στοιχεία. Τον Οκτώβριο του 2026, η "ARD-DeutschlandTREND" (μία από τις πιο γνωστές και έγκυρες Πολιτικές δημοσκοπήσεις στη Γερμανία, από το αναγνωρισμένο Γερμανικό Ινστιτούτο Κοινωνικών και Πολιτικών ερευνών "Infratest dimap". Η δημοσκόπηση πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του ARD, του πρώτου καναλιού της γερμανικής δημόσιας κρατικής τηλεόρασης, διαπίστωσε ότι το 44% των Γερμανών της Ανατολικής Γερμανίας θεωρούσαν ότι η επανένωση είχε φέρει προσωπικά οφέλη και κέρδη, αλλά το 19% δήλωσε ότι είχε φέρει μειονεκτήματα. Το ένα τέταρτο δήλωσε ότι η επανένωση δεν είχε επηρεάσει σημαντικά τη ζωή τους. Στη Δύση, η ίδια απάντηση έφτασε το 55%: μια διαφορά που λέει πολλά για τις διαφορετικές ιστορικές και κοινωνικές εμπειρίες της περιβόητης λεγόμενης γερμανικής ενότητας.
Ακόμα πιο αποκαλυπτικά είναι τα αποτελέσματα της έρευνας "MDRfragt" (δεν είναι ιδιωτική δημοσκοπική εταιρεία, αλλά το ψηφιακό «βαρόμετρο κοινής γνώμης» -Meinungsbarometer- του MDR Mitteldeutscher Rundfunk, που είναι ο δημόσιος κρατικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Γερμανίας) του Σεπτέμβρη 2026: το 57% των συμμετεχόντων στις ανατολικές περιοχές δήλωσαν δυσαρεστημένοι με τα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν από την επανένωση, το 72% πίστευε ότι η Ανατολή και η Δύση δεν ήταν ακόμη πραγματικά ενωμένες και το 50% μάλιστα αντιλήφθηκε μια ανανεωμένη αποξένωση. Μεταξύ των κύριων εμποδίων ήταν η ανισότητα μισθών και θέσεων εργασίας (80%) και η μη εκτίμηση των εμπειριών και των προσόντων στα βιογραφικά των Ανατολικογερμανών (75%).
Αυτά στοιχεία κι αριθμοί δείχνουν μια νοσταλγία, αλλά δεν αποδεικνύουν ότι η πλειοψηφία των Ανατολικογερμανών θέλει απλώς την αποκατάσταση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Ωστόσο, καταδεικνύουν κάτι εξίσου σημαντικό: η καπιταλιστική επανένωση δεν έχει καταφέρει να υλοποιήσει τις υποσχέσεις για ισότητα, ευημερία και κοινωνική αναγνώριση που χρησιμοποιήθηκαν για να ισχυροποιήσουν το αφήγημα του τέλους του σοσιαλισμού.
Η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, η ανεργία, η απώλεια οικονομικής ασφάλειας, η διάλυση των κοινωνικών και παραγωγικών δομών και η υποταγή της Ανατολικής Γερμανίας στα συμφέροντα του αδηφάγου δυτικού κεφαλαίου έχουν αφήσει βαθιά σημάδια.
Η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας είχε προβλήματα που δεν πρέπει να κρυφτούν, αλλά να ειδωθούν μέσα στον μακροχρόνιο "ψυχρό πόλεμο" από την "πολιτισμένη" δύση.
Όμως, αυτό που αντιπροσώπευε δεν μπορεί να σβηστεί: μια εμπειρία σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ένα σύστημα κοινωνικών δικαιωμάτων, απασχόλησης, εκπαίδευσης και δημόσιων υπηρεσιών, δημόσια ΔΩΡΕΑΝ Υγεία και Παιδεία, εγγύηση διαβίωσης κι εργασίας, μια κοινωνία που στόχευε στην απελευθέρωση της συλλογικής ζωής από τη λογική του ιδιωτικού κέρδους.
Ακριβώς η σύγκριση με το παρόν εξηγεί γιατί τόσοι πολλοί πολίτες στη Γερμανία συνεχίζουν να αναγνωρίζουν αυτά τα επιτεύγματά της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Η γερμανική πολιτική κρίση, η στροφή προς τον πόλεμο όπως την περίοδο του ναζισμού, η εξαθλίωση, η ανεργία, η φτώχεια πρέπει επίσης να ερμηνευτεί μέσα σε αυτό το πλαίσιο.
Να θυμηθούμε και να σημειώσουμε πως το αφήγημα της "μεγάλης νίκης του καπιταλισμού επί του σοσιαλισμού", δεν θα ήταν εφικτό χωρίς τη γενναία συνεισφορά της ιμπεριαλιστικής ευρωπαϊκής αριστεράς:
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο David Maria Sassoli, "αριστερός" δημοσιογράφος, ευρωβουλευτής και νέος πρόεδρος της ευρωβουλής, από εκείνους τους "ευρωκομουνιστές" που πήραν μέρος προσωπικά και στην πρώτη γραμμή, με σφυρί και καλέμι, για να πέσει το τείχος του Βερολίνου, το "κομμουνιστικό παραπέτασμα"... δεν θα μπορούσε ν' απουσιάζει από την ιστορική παραχάραξη.
Ο Νατοϊκός αριστερός David Maria Sassoli, έδωσε μεγάλες μάχες για την προώθηση κι υποχρεωτικότητα των €μVολίων, πάντα πιστός στην "επιστήμη" αγωνίστηκε για κοινοτικό προϋπολογισμό που θα επενδύει στην επιστημονική έρευνα.
Τόσο μεγάλη ήταν η λατρεία του για την "Ευρωπαϊκή Ένωση" ώστε το φέρετρο του τυλιγμένο με την ευρωπαϊκή σημαία κι όχι την ιταλική κατά τη διάρκεια της κρατικής κηδείας.
Στην οποία κηδεία του παρευρέθηκαν οι ανώτατοι αξιωματούχοι της Ιταλικής Δημοκρατίας και οι πρόεδροι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ...
