Giorgos H. Panopoulos
Όταν η γλώσσα αποκαλύπτει
«Κλείστο πουλάκι μου το στόμα σου ένα λεπτό. Κλείστο. Μιλάω.»
Το περιστατικό συνέβη χθες (30.10), στη διάρκεια δημόσιας συζήτησης για τα προβλήματα του Νοσοκομείου Χανίων. Μια γυναίκα διέκοψε την τοποθέτηση της Ντόρας Μπακογιάννη, η οποία αντέδρασε με αυτή τη φράση και επέμεινε, όταν η γυναίκα διαμαρτυρήθηκε για τον τρόπο με τον οποίο της μίλησε.
Φυσικά η ΝΜ δικαιούται να ζητήσει τον λόγο και να απαιτήσει να μην τη διακόπτουν. Ακόμη κι αν η πολίτης ήταν επιθετική ή επίμονη, υπήρχαν τρόποι να επιβάλει την τάξη χωρίς να την εξευτελίσει. Αντ΄αυτών απαιτεί σιωπή.
Στέκομαι στο «πουλάκι μου». Αν έλεγε απλώς «κλείσε το στόμα σου», θα είχαμε μια απροκάλυπτη έκρηξη αγένειας και αυταρχισμού.
Το «πουλάκι μου» όμως, είναι μια προσφώνηση που ανάλογα με τον τόνο και τη σχέση, μπορεί να εκφράζει τρυφερότητα. Στη συγκεκριμένη φράση, λειτουργεί υποτιμητικά και πατερναλιστικά. Το «πουλάκι μου» γίνεται λεκτική επίθεση και προσβολή. Απευθύνεται στην ακροάτρια σαν να είναι παιδί. Λειτουργεί δηλαδή με θέση από πάνω, από θέση ισχύος και κυριαρχίας. «Κλείστο. Μιλάω.»
Η Μπακογιάννη δεν είναι κάποια περαστική που έχασε στιγμιαία την ψυχραιμία της σε έναν καβγά. Είναι μια έμπειρη πολιτικός που απευθύνεται σε πολίτες σε μια δημόσια συζήτηση για τα προβλήματα ενός νοσοκομείου. "Νοσοκομείου" επαναλαμβάνω, γίνεται συζητήση για κάτι απο το οποίο εξαρτώνται ευάλωτοι άνθρωποι σε ανάγκη.
Δεν μιλάμε, για μια στιγμή που χάθηκε η ψυχραιμία, αλλά για την άρνηση να καταλάβει όταν η πολίτης τη ρωτάει «Σε ποιον μιλάτε έτσι;», να διορθώσει και να συνεχίσει, αλλά της αντιλέγει «Κλείστο. Μιλάω.».
Κι όμως αυτός είναι το τρόπος της κυβέρνησης Μητσοτάκη και των βουλευτών της- περιφρόνηση, ταπείνωση, "γιατί μπορούμε".
Η κυβέρνηση του «Εμείς μιλάμε, εσείς θα ακούτε». Η χώρα ως τσιφλίκι που της ανήκουν οι θεσμοί και οι πολίτες. Μιλάμε για πολιτική παθολογία.
