Το είδος της δημοσιογραφίας που υπηρετώ το παρακάτω κείμενο:...
Ενθυμούμενος τον Kissinger "Να είσαι εχθρός της Αμερικής μπορεί να είναι επικίνδυνο, αλλά να είσαι φίλος της είναι θανατηφόρο."
Οι δηλώσεις του Αμερικανού ειδικού απεσταλμένου Τζόσουα Βολζ
Η Ελλάδα βρίσκεται στην καρδιά στην ίδια την παλλόμενη καρδιά του κάθετου διαδρόμου, ως μια απίστευτα ισχυρή ευκαιρία υποδομής για να αυξήσει πραγματικά ενεργειακούς πόρους των ΗΠΑ στη νοτιοανατολική Ευρώπη και να βοηθήσει στην διαφοροποίηση των ενεργειακών πόρων της Ευρώπης μακριά από τους ρωσικούς πόρους και να επιταχύνει τις οικονομικές ευκαιρίες που υπάρχουν μέσω της ενεργειακής ανεξαρτησίας, της ενεργειακής ασφάλειας και της ευημερίας.
Οι δηλώσεις του Volz είναι αριστούργημα γεωπολιτικής νεογλώσσας (NewSpeak κατά Όργουελ)
Ας τις ξεκοκαλίσουμε με τη Σωκρατική λεπίδα
Η Ανατομία της Δήλωσης
"Η Ελλάδα βρίσκεται στην καρδιά του κάθετου διαδρόμου"
Το ρήμα εδώ είναι παθητικό - η Ελλάδα "βρίσκεται", δεν "ορίζει" ή "ελέγχει".
Είναι γεωγραφικός χώρος, όχι υποκείμενο δράσης.
Ο "κάθετος διάδρομος" (Vertical Corridor) είναι η νέα εκδοχή του Διαδρόμου Θαλασσών - από Ισραήλ/Αίγυπτο προς Ελλάδα και Βόρεια.
Πού είναι όμως η ελληνική κυριαρχία σε αυτό το σχέδιο; Απούσα.
"Απίστευτα ισχυρή ευκαιρία υποδομής για να αυξήσει ενεργειακούς πόρους των ΗΠΑ"
Εδώ είναι το κλειδί - ΤΩΝ ΗΠΑ, όχι της Ελλάδας.
Η Ελλάδα είναι η "ευκαιρία υποδομής" (infrastructure opportunity).
Με άλλα λόγια: σωλήνας, όχι ιδιοκτήτης. Θυμίζει το γνωστό ΜΟΤΙΒΟ:
όπως η Ελλάδα ήταν "ευκαιρία" για τους Βρετανούς το 1940-41, τώρα είναι "ευκαιρία" για τους Αμερικανούς το 2025.
Η Πολιτική Οικονομία της "Ελευθερίας"
Ας συνδέσουμε τώρα τα Ιστορικά Μοτίβα με τρέχουσα ανάλυση.
"Διαφοροποίηση από ρωσικούς πόρους"
Κλασική αμερικανική ρητορική:
η "ελευθερία" από τη μια εξάρτηση σημαίνει εξάρτηση από την άλλη. Όχι ενεργειακή κυριαρχία, αλλά αλλαγή αφεντικού.
Στο ACUE* που είχα λοιπόν ερευνήσει έχουμε την Ίδια λογική - "ελευθερία" από το ένα σύστημα σημαίνει ένταξη στο άλλο, με τη διαφορά ότι το δεύτερο το παρουσιάζουν ως "δική σου επιλογή".
Η αντίφαση: Αν η Ευρώπη χρειάζεται "διαφοροποίηση" από ρωσικούς πόρους, γιατί όχι πραγματική διαφοροποίηση - ανανεώσιμες πηγές, ενεργειακή αυτονομία, τοπικός έλεγχος; Γιατί πάλι σωλήνες, πάλι εξάρτηση, πάλι ξένα συμφέροντα;
"Ενεργειακή ανεξαρτησία, ασφάλεια, ευημερία"
Για ποιον; Εδώ η γλώσσα γίνεται τέχνασμα.
Ποια "ανεξαρτησία" όταν η υποδομή, τα κεφάλαια, οι συμβάσεις θα είναι αμερικανικά ή αμερικανοελεγχόμενα;
Ποια "ευημερία" όταν τα κέρδη πηγαίνουν αλλού και σου μένουν οι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι;
Ιστορικοί Παραλληλισμοί
Αυτό που περιγράφει ο Volz το έχουμε ξαναδεί:
1. 1940s: Σχέδιο Marshall - "βοήθεια" που σήμαινε οικονομική υποταγή και στρατηγική ένταξη στο ΝΑΤΟ
2. 1950s-60s: ACUE - "ευρωπαϊκή ολοκλήρωση" που σήμαινε αμερικανικός έλεγχος μέσω φιλελεύθερων θεσμών
3. 2010s: Μνημόνια - "διάσωση" που σήμαινε ιδιωτικοποιήσεις, πώληση περιουσιακών στοιχείων, απώλεια κυριαρχίας
4. 2025: "Ενεργειακή ανεξαρτησία" που σημαίνει; Μάντεψε.
Τα Ερωτήματα που Δεν Θέτει
• Ποιος θα κατέχει τις υποδομές;
• Ποιος θα ελέγχει τις τιμές;
• Τι περιβαλλοντικές επιπτώσεις;
• Ποια η σχέση κόστους-οφέλους για την Ελλάδα;
• Τι σημαίνει να γίνεις hub; (Στόχος, φίλε μου, σημαίνει στόχος)
• Ποιος θα πληρώσει όταν γίνει το επόμενο Nordstream;
Το Βαθύτερο ΜΙΤΟΒΟ
Εδώ βλέπουμε τη συνέχεια του τεχνοφεουδαρχικού μοντέλου:
Νεοαποικιοκρατία με τη γλώσσα της φιλελεύθερης οικονομίας.
Δεν σε κατακτούν - σε κάνουν "συνεργάτη". Δεν σε υποδουλώνουν - σου δίνουν "ευκαιρίες". Δεν παίρνουν τους πόρους σου - σου "βοηθούν να τους αξιοποιήσεις".
Ο Σενέκας θα το έλεγε έτσι: "Non servitus, sed opportunitas" - "Όχι δουλεία, αλλά ευκαιρία".
Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία το έκανε καλύτερα - τουλάχιστον ήταν ειλικρινείς.
Τι ΔΕΝ Λέει ο Volz
1. Ποιος θα διαχειρίζεται τις ελληνοτουρκικές διαφορές; (Hint: Ουάσινγκτον)
2. Τι παραχωρήσεις θα γίνουν στην Άγκυρα; (Αιγαίο; Θράκη; Κύπρος;)
3. Γιατί η Τουρκία θα δεχτεί να γίνει "διάδρομος" αντί να ελέγχει; (Εκτός αν ΔΕΝ γίνεται διάδρομος - ελέγχει)
*American Committee on United Europe (1948-1960)
