100% σύμφωνη...
ακολουθεί:
Κωνσταντίνος Σιδέρης
Κομματικοποίηση ή Πολιτικοποίηση;
Αχός βαρύς ακούγεται στα κομματικά επιτελεία μετά την πρόσφατη συνέντευξη της Καρυστιανού στη Loukia Gatsou. Στη συνέντευξη αυτή, ανακοινώθηκε ουσιαστικά η δημιουργία πολιτικού φορέα που θα επιδιώξει την ικανή κοινοβουλευτική πλειοψηφία με στόχο την κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας και την πραγματική ανεξαρτητοποίηση της Δικαιοσύνης.
Οι πρώτες αντιδράσεις των κομματικών επικοινωνιακών μηχανισμών ήταν οι αναμενόμενες: πολλά κουτσομπολιά γύρω από το μαλλί, το παπούτσι, το παλτό ή το φουλάρι με το οποίο εμφανίστηκε, αόριστα υπονοούμενα για οικονομικές ατασθαλίες γύρω από τα χρήματα που συγκέντρωσε ο Σύλλογος, μομφές για το πώς κοίταξε στραβά διερχόμενο περαστικό έξω από τα γραφεία. Περιέργως δεν έχει κατηγορηθεί ακόμα για την οργάνωση του κυκλώματος του ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά ας κάνουμε υπομονή γιατί "οι έρευνες συνεχίζονται".
Μια όμως από τις βασικές κατηγορίες είναι ότι "κομματικοποιεί τον αγώνα των Τεμπών". Για αυτό εξάλλου τα πέντε μέλη του ΔΣ ζήτησαν δημοσίως την παραίτηση της από επικεφαλής του Συλλόγου.
Φυσικά δεν έχει νόημα να ασχοληθεί κανείς με τα κουτσομπολιά, ακόμα και αν προέρχονται από έγκυρες πηγές όπως site της κακιάς ώρας που αγωνιούν για το μεροκάματο με click bait τίτλους.
Αυτό που έχει όμως νόημα, είναι να ξεκαθαρίσουμε τι σημαίνει "κομματικοποίηση" και τι "πολιτικοποίηση" γιατί φαίνεται ότι -για άλλη μια φορά- οι δύο λέξεις χρησιμοποιούνται αδιακρίτως μεταξύ τους, πράγμα που εξ ορισμού είναι σφάλμα λογικής και βεβαίως δείχνει άγνοια ή σκοπιμότητα.
Κομματικοποίηση λοιπόν θα είχαμε, αν η Καρυστιανού κατέβαινε ως υποψήφια σε υπάρχον κόμμα εργαλειοποιώντας την δημοφιλία της, ώστε να μαζέψει ψήφους το συγκεκριμένο κόμμα.
Και τέτοια παραδείγματα έχουμε δει στο παρελθόν, άπειρες φορές:
από ασυμβίβαστους δημοσιογράφους που μπήκαν στην Ευρωβουλή για να ρωτήσουν την Ούρσουλα "γιατί τα ραπανάκια στο Βέλγιο είναι 17 λεπτά φθηνότερα από ό,τι στην Ελλάδα", έως άριστους ποδοσφαιριστές και καλλίγραμμες γλάστρες ψυχαγωγικών εκπομπών της trash tv που δεν κατάφεραν να αρθρώσουν λέξη μετά την εκλογή τους.
Πολιτικοποίηση, από την άλλη, είναι η πεμπτουσία της ίδιας της Δημοκρατίας. Είναι η στιγμή που το ατομικό βίωμα –στην προκειμένη περίπτωση το ασήκωτο πένθος– παύει να είναι ιδιωτική υπόθεση και μετασχηματίζεται σε συλλογικό αίτημα για Δικαιοσύνη.
Πολιτικοποίηση στην υπόθεση των Τεμπών δεν σημαίνει να ψάχνεις "ποιος θα κυβερνήσει", αλλά "πώς θα κυβερνηθούμε". Σημαίνει να αρνείσαι να δεχτείς ότι για τον θάνατο 57 ανθρώπων φταίει μόνο "η κακιά η ώρα" ή ένας σταθμάρχης, και να έχεις το σθένος να κοιτάξεις κατάματα το θεσμικό πλαίσιο που γεννά και εκτρέφει την ατιμωρησία.
Η κίνηση της Καρυστιανού είναι βαθύτατα πολιτική –και ευτυχώς που είναι– διότι δεν στοχεύει στην εναλλαγή προσώπων στις καρέκλες της εξουσίας, αλλά στην αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού. Στοχεύει στην καρδιά του προβλήματος: στο Σύνταγμα που βαφτίζει «αδιευκρίνιστες» τις ευθύνες των πολιτικών και σε μια Δικαιοσύνη που συχνά μοιάζει να είναι τυφλή μόνο από το ένα μάτι.
Αν λοιπόν το να ζητάς ισονομία, κατάργηση προνομίων και πραγματική Δικαιοσύνη ονομάζεται «πολιτικοποίηση», τότε η απάντηση είναι μία: Χρειαζόμαστε περισσότερη.
Η απόδειξη, άλλωστε, δεν βρίσκεται στα media, αλλά στους δρόμους. Εκεί που η κοινωνία απέδειξε ότι είναι έτη φωτός μπροστά από το πολιτικό της σύστημα. Η λαοθάλασσα που πλημμύρισε τις πλατείες και το 1,3 εκατομμύρια υπογραφών δεν ήταν «κομματικός στρατός» κανενός. Ήταν πολίτες κάθε ηλικίας και ιδεολογίας που ένωσαν τη φωνή τους με ένα κοινό, αδιαπραγμάτευτο πρόσταγμα.
Το λαϊκό αίτημα είναι πλέον σαφές και εκκωφαντικό: Δεν ζητάμε απλώς τιμωρία, ζητάμε Ισονομία. Δεν μας αρκεί να αλλάξει ο «μηχανοδηγός» της εξουσίας, απαιτούμε να αλλάξουν οι ράγες πάνω στις οποίες κινείται η χώρα και να λειτουργήσουν επιτέλους σωστά "όλα τα μέτρα ασφαλείας" ώστε να μην έχουμε άλλους θεσμικούς εκτροχιασμούς.
Η αντίστροφη μέτρηση για την αλλαγή των κανόνων και την κατάργηση της ασυλίας έχει ήδη αρχίσει. Και αυτή τη φορά, την εντολή δεν την δίνουν τα κομματικά γραφεία, αλλά η ίδια η κοινωνία.
Και αυτό, είναι μια από τις εξηγήσεις γιατί τα κομματικά επιτελεία, τόσο της τρέχουσας Κυβέρνησης όσο και των περισσότερων κομμάτων της λεγόμενης Αντιπολίτευσης δεν ασχολούνται με το κύριο θέμα αλλά με ευτελή και άνευ ουσίας ζητήματα.
Επομένως, είναι στο χέρι του καθενός μας να αποφασίσει αν τον ενδιαφέρει περισσότερο η παρελκυστική κομματική φλυαρία ή η πολιτική ουσία.
