Βασίλειος Τσάμης
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟ ΤΟΥΡΚΟΛΙΒΥΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΑΟΖ
Η επικύρωση του Τουρκολιβυκού Μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης στη Βεγγάζη συνιστά σημείο καμπής. Η Αθήνα απώλεσε οριστικά το βολικό αφήγημα περί «ανυπόστατης συμφωνίας που απορρίπτεται από την Ανατολική Λιβύη».
Πλέον, το λιβυκό πολιτικό σύστημα εμφανίζεται αρραγές υπέρ μιας παράνομης οριοθέτησης που εξαφανίζει από τον χάρτη την υφαλοκρηπίδα της Κρήτης, της Κάσου, της Καρπάθου και της Ρόδου.
Απέναντι σε αυτή τη ραγδαία γεωπολιτική διολίσθηση, η τακτική του «Wait and See», ο αυτοπεριορισμός στα 6 ναυτικά μίλια και οι επικοινωνιακές υπεκφυγές που παρατηρούνται στο έργο του GSI (Great Sea Interconnector) δεν συνιστούν απλώς ανεπάρκεια,συνιστούν εθνικά επικίνδυνο εγκλωβισμό.
Η μόνη στιβαρή, θεσμική και επιβεβλημένη απάντηση της Ελλάδας είναι η άμεση Ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).
1. Ακύρωση των Τετελεσμένων στο Πεδίο
Το παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο επιχειρεί να επιβάλει de facto τουρκο-λιβυκές θαλάσσιες συνοριακές γραμμές που τέμνουν την ελληνική υφαλοκρηπίδα. Όσο η Ελλάδα διστάζει να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στα διεθνή ύδατα, αφήνει ένα θεσμικό και επιχειρησιακό κενό, το οποίο η Άγκυρα και η Τρίπολη σπεύδουν να καλύψουν.
Η επίσημη ανακήρυξη ΑΟΖ και η κατάθεση των αντίστοιχων γεωγραφικών συντεταγμένων στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ):
Θωρακίζει νομικά τη χώρα, προβάλλοντας τα κυριαρχικά μας δικαιώματα βάσει του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS - Άρθρο 121), που απονέμει πλήρη δικαιώματα θαλασσίων ζωνών στα νησιά.
Καταρρίπτει στην πράξη την αυθαίρετη τουρκική θεωρία ότι η Κρήτη, η Ρόδος ή η Κύπρος είναι δήθεν «αποκομμένα νησιά» χωρίς υφαλοκρηπίδα απέναντι σε μια ηπειρωτική ακτή.
Θέτει το διεθνές πλαίσιο για την αδειοδότηση ερευνών, την πόντιση στρατηγικών καλωδίων και την εκμετάλλευση πλούτου χωρίς τη σιωπηρή «άδεια» τρίτων.
2. Το Ψευδο-δίλημμα της Υποχώρησης και η «Παγίδα» των 6 Μιλίων
Η πολιτική τάξη της χώρας, εγκλωβισμένη σε μια νοοτροπία εύκολης υποταγής, συχνά προβάλλει το φοβικό αφήγημα: «Μήπως η ανακήρυξη ΑΟΖ προκαλέσει ένταση ή σύγκρουση με την Τουρκία;».
Η απάντηση βρίσκεται στη σκληρή Realpolitik: Το τίμημα της υποχωρητικότητας είναι πάντα ακριβότερο από το τίμημα της αποτροπής.
Όταν η Αθήνα πανηγυρίζει για έρευνες που διεξάγονται αποκλειστικά εντός των 6 ναυτικών μιλίων (δηλαδή στην εσωτερική της αυλή) και αφήνει τα διεθνή ύδατα ανατολικά της Κάσου στην τουρκική δικαιοδοσία, δεν ασκεί διπλωματικό ελιγμό. Προσφέρει σιωπηρή νομιμοποίηση στην τουρκική αυθαιρεσία. Ακόμα και ένα χιλιοστό οπισθοχώρησης στον παρόντα χρόνο δικαιώνει τις παράνομες διεκδικήσεις της Άγκυρας.
3. Από τη Διεκπεραίωση στην Εθνική Στρατηγική
Η ανακήρυξη ΑΟΖ δεν είναι ένα απλό «χαρτί». Είναι η ύψιστη πράξη προάσπισης της εθνικής κυριαρχίας ενός αρχιπελαγικού και ναυτικού κράτους. Απαιτεί:
Πλήρη οριοθέτηση: Σύνδεση της ελληνικής ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία, κλείνοντας τα κενά στην Ανατολική Μεσόγειο.
Επιχειρησιακή Αποτροπή: Τη βούληση να υποστηριχθεί η ΑΟΖ στο πεδίο με την παρουσία του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας.
Εθνική Ομοψυχία: Την εγκατάλειψη των κομματικών τακτικισμών και των «πολιτικών αμορτισέρ» που επιχειρούν να βαφτίσουν τη διολίσθηση ως «ρεαλισμό».
Συμπέρασμα:
Το Ιστορικό Χρέος της Ηγεσίας
Η διακυβέρνηση ενός έθνους με την ιστορία και τις υπαρξιακές προκλήσεις του Ελληνισμού δεν είναι διεκπεραιωτικό γραφειοκρατικό καθήκον.
Όσο η ηγεσία της χώρας καταφεύγει σε επικοινωνιακά τεχνάσματα για να κρύψει την απουσία εθνικής στρατηγικής, τόσο ο νεοοθωμανικός αναθεωρητισμός θα προελαύνει. Η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι το ελάχιστο όριο εθνικής αξιοπρέπειας και νομικής κατοχύρωσης.
Όποιος διστάζει ή αδυνατεί να σηκώσει το ιστορικό βάρος της προάσπισης της εθνικής κυριαρχίας, οφείλει με αίσθημα ευθύνης να παραμερίσει. Διότι σε αυτή την κρίσιμη ιστορική καμπή, όποιος δεν μπορεί να φανεί αντάξιος της Ιστορίας του Ελληνισμού, δεν δικαιούται να κατέχει κυβερνητικά αξιώματα
