Υπάρχει ένα σοβαρό πολιτικό πρόβλημα με τον Αλέξη Τσίπρα που αφορά το... τι πιστεύει ότι εκφράζει αλλά και τον τρόπο που το εκφράζει. Θεωρεί ότι οι πολίτες οφείλουν να τον αποδεχθούν ως λύση γιατί συνθέτει μια σειρά από πολιτικές κοινοτοπίες «ανοιχτής αποδοχής» που (έχει σημασία αυτό) τον αναδεικνύουν ως Μεσσία. Αυτό ας πούμε ότι είναι μια πολιτική αυταπάτη ή στη χειρότερη περίπτωση πολιτικαντισμός. Σε κάθε περίπτωση είναι θέμα κρίσης το καθενός.
Το γεγονός όμως ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν στρώνεται στην καρέκλα να διαβάσει δύο πράγματα και αντιλαμβάνεται τα πάντα ως την ικανότητά του να μπαλαμουτιάζει και να τσαλαβουτά , δεν είναι κρίση είναι γεγονός. Δεν είναι δυνατόν σε συνέντευξη να αποκαλεί την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου, «καλώδιο τηλεπικοινωνιών». Η συζήτηση για το project ξεκίνησε επί πρωθυπουργίας του (το παρουσίασε μάλιστα στην Κίνα) και επί των ημερών του Μητσοτάκη έχει μετατραπεί σε εθνικό θέμα και θέμα κυριαρχίας. Δεν γίνεται να το αποκαλεί καλώδιο τηλεπικοινωνίας. Τόση άγνοια! Θα πέσει φωτιά να τον κάψει. Ή ρεύμα υψηλού βολτάζ. Δεν είναι κακό να έχεις ελλείμματα, το κακό είναι να πιστεύεις ότι είναι κακοί οι άλλοι που τα βλέπουν και έχουν απαιτήσεις.
