Η διπλωματία της ταβέρνας και το πικρό ποτήρι της ήττας
Λένε ότι μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Υπάρχουν, όμως, και φωτογραφίες που περιγράφουν μια ολόκληρη αντίληψη για την άσκηση της εξουσίας. Και η αποκλειστική φωτογραφία της Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου -που εξασφάλισε η στήλη- σε γνωστή ταβέρνα της Καισαριανής, το βράδυ της Τρίτης, προσφέρεται για περισσότερες από μία αναγνώσεις...
Την ώρα που η ελληνική διπλωματία βρισκόταν αντιμέτωπη με μια ακόμη εξαιρετικά δυσάρεστη εξέλιξη και η κοινή γνώμη εμβρόντητη ενημερωνόταν για την εθνική ήττα με το Τουρκολιβυκό, η υφυπουργός Εξωτερικών απολάμβανε το δείπνο της στον «Τσομπανάκο». Στο τραπέζι, πιάτα και ποτήρια. Στο διπλωματικό τραπέζι, μια νέα δοκιμασία για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Η χρονική σύμπτωση είναι εντυπωσιακή...
Ασφαλώς, κανείς δεν υποστηρίζει ότι οι υπουργοί πρέπει να παραμένουν κλεισμένοι στα γραφεία τους επί εικοσιτετραώρου βάσεως. Ούτε ότι ένα δείπνο συνιστά από μόνο του υπηρεσιακό παράπτωμα. Οι πολιτικοί έχουν προσωπική ζωή και δικαίωμα στην ανάπαυση. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι τι έτρωγε η κυρία Παπαδοπούλου....
Είναι τι έκανε εκείνες τις ώρες η ελληνική διπλωματία. Διότι η εξέλιξη με το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν ήταν κάποιο ασήμαντο επεισόδιο. Η ομόφωνη έγκριση από το λιβυκό Κοινοβούλιο του επίμαχου μνημονίου συνιστά ήττα για την Αθήνα κι ας στρουθοκαμηλίζει η κυβέρνηση...
Η κυρία Παπαδοπούλου δεν είναι ένα τυχαίο κυβερνητικό στέλεχος. Είναι η στενή συνεργάτις του κ. Μητσοτάκης που με ειδική νομοθετική ρύθμιση χρίστηκε πριν απί λίγο καιρό Μόνιμη Υπηρεσιακή Υφυπουργός Εξωτερικών. Μια επιλογή που υπογραμμίζει την ιδιαίτερη πρωθυπουργική εμπιστοσύνη του στο πρόσωπό της...
Εύλογα, λοιπόν, δημιουργούνται και αυξημένες απαιτήσεις λογοδοσίας. Τι γνώριζε η Αθήνα για τις κινήσεις στη Λιβύη; Ποιες πρωτοβουλίες είχαν αναληφθεί για να αποτραπεί η εξέλιξη; Πώς αξιολογήθηκε η στάση των λιβυκών αρχών; Και ποια είναι πλέον η ελληνική απάντηση; Αυτά είναι τα ουσιαστικά ερωτήματα. Όχι το μενού της ταβέρνας....
Η εικόνα αποκτά αναπόφευκτα μια μείζονα διάσταση όταν τοποθετείται δίπλα στην πραγματικότητα μιας εξωτερικής πολιτικής που παρουσιάζει διαρκώς τις σχέσεις και τις επαφές ως επιτυχίες, ενώ οι εκκρεμότητες στα εθνικά θέματα παραμένουν ανοιχτές. Το Μέγαρο Μαξίμου μπορεί να διαφημίζει την επιρροή του, τις συμμαχίες του και τη διπλωματική του αποτελεσματικότητα. Οι πολίτες, όμως, κρίνουν αυτή την αποτελεσματικότητα όχι από τις κυβερνητικές ανακοινώσεις αλλά από τα ίδια τα γεγονότα..
Η φωτογραφία αυτή -και στη δεδομένη συγκυρία- έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Και αποτυπώνει μια στιγμή που δύσκολα θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη, δεδομένης της σοβαρότητας των εξελίξεων. Και τελικά, η μεγαλύτερη ειρωνεία δεν βρίσκεται στο ότι η υφυπουργός Εξωτερικών καθόταν σε μια ταβέρνα την ώρα μιας διπλωματικής δοκιμασίας. Βρίσκεται στο ότι, ύστερα από τόσες διαβεβαιώσεις περί ισχυρής Ελλάδας, οι πολίτες εξακολουθούν να περιμένουν να μάθουν ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό των διπλωματικών αποτυχιών.
