ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΣΑΛΑΜΙΝΙΟΣ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgALBepUDdhtAu07QXJQQ1RVoJefZ3TIEMkrTDVue1F4oOjgCHGm-s7c_Wd6-ZACR6jSuJnW3UI9Fcjces1hq4y2XU9l0T1SKL2ah8DvldUqouoS3xDeS_DYSFTcANdVpFyRFQQ1RTBosXb/s1600/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AE.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgALBepUDdhtAu07QXJQQ1RVoJefZ3TIEMkrTDVue1F4oOjgCHGm-s7c_Wd6-ZACR6jSuJnW3UI9Fcjces1hq4y2XU9l0T1SKL2ah8DvldUqouoS3xDeS_DYSFTcANdVpFyRFQQ1RTBosXb/s1600/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AE.JPG" /></a></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">(Από το βιβλίο τού Κώστα Σάμιου “Δρομείς-Θρύλοι της Ολυμπίας”)</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΣΑΛΑΜΙΝΙΟΣ</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">... Στο ερειπωμένο Γυμνάσιο της παλιάς πόλης της Σαλαμίνας, ένας νέος άνδρας βημάτιζε μόνος του νευρικά... Δεξιά – αριστερά, αγριόχορτα και αγριοσυκιές. Κάποια λιγοστά ζώα έβοσκαν εδώ κι εκεί. Πιο πέρα, ερείπια παντού. Η αρχαία Αγορά, ο ναός του Αίαντα που κάποτε τελούνταν τα Αιάντεια, το ιερό του Ασκληπιού, ο βωμός του Δωδεκάθεου, τα ιερά του Ερμή, του Διονύσου, της Αρτέμιδος, του Τροπαίου Διός, των Μοιρών, του γιου της Σαλαμίνας (θυγατέρας του Αισώπου) Κυχρέα, οι ανδριάντες του Σόλωνα και της Δημοκρατίας, η Στοά και η Εξέδρα που συνεδρίαζε η Εκκλησία, όλα ερειπωμένα, δήλωναν την αλλοτινή ακμή και την παντελή εγκατάλειψη που είχε ακολουθήσει την Ελλάδα, τα ύστερα Ελληνιστικά χρόνια και τη Ρωμαϊκή κατάκτηση.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Η Ελλάδα είχε «αδειάσει» κυριολεκτικά από κατοίκους. Στις όμορφες, πλούσιες και ακμάζουσες ελληνικές πόλεις τόσο της ηπειρωτικής χώρας όσο και των νησιών του Αιγαίου, πλην ελαχιστότατων εξαιρέσεων με κάποια ακμάζοντα αστικά κέντρα, η έρημη χώρα υποδήλωνε την παρακμή της. Από τον κανόνα αυτό δεν ξέφυγε και η Σαλαμίνα, που βίωνε σε κάθε αιώνα που πέρναγε, την ουσιαστική ερήμωση. Λίγες εκατοντάδες πια κάτοικοι, εγκατεστημένοι εδώ και εκεί περνούσαν την καθημερινότητά τους...</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Σ' αυτό το θλιβερό τοπίο, η Ρώμη, περνώντας στην ύστερή της φάση, είχε μπει κι αυτή σ' αυτή τη διαδικασία της αργής μεν, αλλά νομοτελειακής παρακμής.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Μετά τους Αντωνίνους, οι Σεβήροι αυτοκράτορες προσπαθούσαν να κρατήσουν ζωντανό το όνειρο της Μεγάλης Αυτοκρατορίας. Μάταια όμως. Τόσο εσωτερικά, όσο και εξωτερικά, στα σύνορά της η πίεση αυξανόταν συνεχώς. Μετά τη σχετική ανορθωτική προσπάθεια του Σεπτίμου Σεβήρου και του Καρακάλλα, ήλθαν τα χρόνια του διεφθαρμένου Ηλιογάβαλου. Ακολούθησε ο Αλέξανδρος Σεβήρος που ανήλθε στο θρόνο έφηβος, ανίσχυρος και εξαρτημένος από τους πραιτωριανούς και τους διοικητές των στρατιών...</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Μετά το διάταγμα του Καρακάλλα, το 212 μ.Χ. όλοι οι κάτοικοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είχαν πάρει τον τίτλο του Ρωμαίου Πολίτη... Ο Καρακάλλας προσπάθησε μ' αυτό τον τρόπο να προσεταιρισθεί τους κατακτημένους λαούς, να τους χρησιμοποιήσει στην ολοένα και πιο ανίσχυρη στρατιωτική άμυνα της αχανούς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μπροστά στην πίεση των άλλων λαών σε ολόκληρα τα σύνορα, ανατολικά και δυτικά...</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Μέσα σ' αυτό το γενικό πολιτικό - στρατιωτικό μετασχηματισμό, οι πανάρχαιοι Αγώνες στην Ολυμπία, φάνταζαν σαν μια ασήμαντη θρησκευτικοπολιτική γιορτή της Ελλαδικής επικράτειας. Ένας κρίκος, που ένωνε το Ελληνικό αίμα που κύλαγε πολύ περισσότερο στην περιφέρεια (Αίγυπτο - Αλεξάνδρεια - Μέση - Άπω Ανατολή - Μ. Ασία - Ρώμη - Δυτική Μεσόγειο) και πολύ λιγότερο στην κοιτίδα του, την Παλαιά Ιστορική Ελλάδα.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Θρησκευτικά επίσης είχαν επέλθει τρομακτικές αλλαγές. Ο επιδιωκόμενος θρησκευτικός συγκρητισμός των θρησκειών και κάθε λογής δοξασιών που καλλιέργησε η Ρώμη, είχε δημιουργήσει ένα απίστευτα μεγάλο αριθμό θεοτήτων και θρησκευτικών γιορτών που αποδυνάμωνε κάθε ισχυρή αντίσταση των οπαδών και πιστών της παλαιάς Ελληνικής θρησκείας. Έτσι μ' αυτό τον τρόπο, στην Ολυμπία, μαζί με τον Δία και την Ήρα, οι Ρωμαίοι γιόρταζαν και τους Θεοποιημένους Αυτοκράτορες και μαζί μ' αυτούς τα ισχυρά ανατολικά ιερατεία του Μίθρα και του Σαπώρι, του Άττι και της Ίσιδας...</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Από την άλλη, ο Χριστιανισμός με τον ολοένα και αυξανόμενο αριθμό των πιστών, κύρια στην Ανατολή, αλλά ήδη στα χρόνια των Σεβήρων και στη Δύση και μέσα στην ίδια τη Ρώμη, αποτελούσε ήδη μια ισχυρή μειοψηφία πιστών που μεγάλωνε την εσωτερική Εντροπία (Αταξία) ενός ασταθούς συστήματος πίστης και διακυβέρνησης αυτού του τεράστιου κράτους, που ήταν ήδη φανερό ότι δεν μπορούσε πια να κυβερνηθεί σωστά.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">... Ο Δημήτριος από τη Σαλαμίνα βέβαια, δεν γνώριζε τίποτα απ' όλα αυτά. Στα χρόνια που είχε γεννηθεί, δεν μπορούσε, και δεν υπήρχε η δυνατότητα να μάθει αυτά που συνέβαιναν π.χ. στα σύνορα της Γαλατίας ή της Μεσοποταμίας. Δεν γνώριζε καν και ποιος ήταν ο κυβερνήτης της Ρώμης. Αυτό που βίωνε καθημερινά ήταν απλά... το παιχνίδι στις αλάνες της Σαλαμίνας, μικροδουλειές του φτωχικού σπιτιού, αγγαρείες με τα ζώα, ψάρεμα στην άκρη του μικρού λιμανιού...</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Λίγα παιδιά, σύντροφοι στα παιδικά χρόνια, στα παιδικά παιχνίδια. Εκεί που ψάρευε, κοίταγε πέρα στον Πειραιά... Άκουγε για την Αθήνα και τα χρόνια της. Του φαίνονταν τόσο μακριά, κι ας ήταν ταυτόχρονα τόσο κοντά. Ένας δάσκαλος που ερχόταν κάθε καλοκαίρι στη Σαλαμίνα. Μάζευε τα παιδιά και τους μάθαινε τα στοιχειώδη... Τελειώνοντας, σουρουπώνοντας, τα μάζευε κοντά του και τα ταξίδευε στις αλλοτινές εποχές. Τότε που οι Έλληνες εδώ μπροστά τους είχαν κερδίσει τη ναυμαχία... Τότε που οι Παρθενώνες υψώνονταν, κάνοντας τον κόσμο να απορεί με αυτό τον λαό...</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Κάποια παιδιά δάκρυζαν... Τότε ο δάσκαλος τα μάλωνε. Όλη η Οικουμένη μιλάει τη γλώσσα μας, τους έλεγε. Πάνω σ' εμάς, στους δικούς μας φιλόσοφους, μαθηματικούς, τεχνικούς, γεωγράφους, ιστορικούς, ποιητές, τραγωδούς, γεωμέτρες, σε κάθε τι ακουμπάει η Ρώμη...</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ο Δημήτριος άνοιγε τα μεγάλα του εκφραστικά μάτια και τον άκουγε. Ρουφούσε κάθε λέξη, κάθε περιγραφή, κάθε λεπτομέρεια. Ο κόσμος του δάσκαλου, ήταν ο κόσμος που ποθούσε να δει, να γευτεί, να γνωρίσει.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Σε μια από τις περιγραφές του παρελθόντος, ο δάσκαλος τούς μίλησε για την Ολυμπία και τους Αγώνες της... Για ώρες πολλές, τους είχε κοντά του, και με γλαφυρό τρόπο τους περιέγραφε όλο το τελετουργικό των Αγώνων. Πώς γίνονταν... Τους είπε για τις πόλεις και τους Αθλητές που διακρίθηκαν. Στάθηκε στους Δρόμους. Μίλησε για τον Χίονι και τον Παντάλκη, τον Φάνα και τον Άστυλο, τον Λεωνίδα και τον Ερμογένη. Και τους άλλους... Τα παιδιά τον άκουγαν ενθουσιασμένα...</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ο Δημήτριος δάκρυζε όταν άκουγε γι' αυτές τις ιστορίες. Κάτι μέσα του σκιρτούσε.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Τους πήρε το βράδυ. Όταν γύρισε στο φτωχικό σπιτικό, έμεινε άγρυπνος. Στριφογύριζε στο κρεβάτι του... Θα γινόταν άραγε σαν κι αυτούς; Θα ξέφευγε από τα φτωχικά σοκάκια της Σαλαμίνας για να φτερουγίσει στον κόσμο;</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Την άλλη ήμερα, συναντήθηκε ξανά με τον Αθηναίο δάσκαλο και τα παιδιά της Σαλαμίνας. Πριν ξεκινήσει ο δάσκαλος, τον παρακάλεσε αν μπορούσε, αν γινόταν, να διοργάνωνε αγώνες Δρόμου... Εκείνος το χάρηκε. Τους πήρε όλους μαζί και πήγαν έξω από την πόλη, στο Αρχαίο ερειπωμένο Γυμνάσιο. Τα παιδιά στρώθηκαν στη δουλειά. Καθάρισαν το στάδιο από τα χορτάρια και τις πέτρες, τα χώματα και τις βουνιές... Έστρωσαν όπως μπορούσαν το χώμα. Τη άλλη ημέρα ο δάσκαλός τους υποσχέθηκε να διοργανώσουν ξανά τα Αιάντεια. Τα παιδιά πανηγύρισαν με την καρδιά τους. Ξημέρωσε η μέρα που περίμεναν. Παιδιά και δάσκαλος στάθηκαν στο χώρο που άλλοτε έσφυζε από ζωή. Οι κερκίδες ερειπωμένες, δεν είχαν θεατές να χειροκροτήσουν, να φωνάξουν, να παροτρύνουν...</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ο δάσκαλος έβγαλε ένα λιβανάκι, το άναψε στη θέση του βωμού του Αίαντα του Τελαμώνιου... Οι Αγώνες άρχισαν. Πρώτα το Στάδιο, θα ακολουθούσε ο Δίαυλος. Ο δάσκαλος χώρισε τα παιδιά κατά ηλικίες. Ο μικρός Δημήτριος θα έτρεχε με τα μικρότερα παιδιά, και αν νικούσε στον τελικό, θα συναγωνιζόταν με τα μεγαλύτερα...</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ο δάσκαλος σήκωσε το χέρι. Στεκόταν στον τερματισμό. Μόλις θα το κατέβαζε, τα παιδιά θα έφευγαν. Ο αγώνας ήταν για τον Δημήτριο. Κέρδισε αφήνοντας πολλά μέτρα τα άλλα παιδιά της Σαλαμίνας. Έπειτα από λίγο, έτρεξε με τα μεγαλύτερα παιδιά. Η ίδια διαδικασία. Ο ίδιος νικητής... Και στον Δίαυλο, το ίδιο... Ο δάσκαλος τον πήρε κοντά του. Του χάιδεψε τα μαλλιά και του είπε:</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">— Έχεις φυσικό χάρισμα Δημήτριε. Εξάσκησέ το και κάθε χρόνο τέτοια εποχή θα έρχομαι εδώ για να κάνουμε τους Αγώνες προς τιμήν του Αίαντα, και θα βλέπω την πρόοδό σου.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">... Τα χρόνια πέρασαν. Η παιδική παλιοπαρέα μεγάλωνε. Άλλα μικρότερα παιδιά έρχονταν στο ερειπωμένο στάδιο να τρέξουν. Στο μεταξύ ο Δημήτριος είχε ψηλώσει, τα πόδια του είχαν προπονηθεί γερά σε κάθε λογής δοκιμασία και μυϊκή εργασία. Παράλληλα με τις δουλειές, το απόγευμα πήγαινε εκεί και προπονιόταν μόνος του. Με το φυσικό ένστικτο δούλευε μεθοδικά, χτίζοντας το σώμα ενός Δρομέα.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ο δάσκαλος τον κοιτούσε κάθε χρόνο να ωριμάζει και μέσα του σκιρτούσε. Μια μέρα τον παρακολούθησε στην καθημερινή του προπόνηση. Τον είδε με τις μεγάλες δρασκελιές να διασχίζει ταχύτατα το στάδιο, καταπίνοντας τα μέτρα.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Η Ολυμπία... Σκέφθηκε... Πήγαιναν κάπου 400 χρόνια που από τη Σαλαμίνα, πόλη που βρισκόταν πάντοτε στη σκιά της Αθήνας, δεν υπήρξε δρομέας που να είχε κερδίσει στους Ολυμπιακούς (από την εποχή του Ονησίκριτου που το 180 π.Χ. είχε κερδίσει στο Στάδιο). Θα του το πω.....</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Τελειώνοντας, πήγε κοντά του. Ο Δημήτριος σεβόταν όσο κανέναν και τίποτε τον δάσκαλο. Εκείνος του μίλησε. “Είσαι έτοιμος Δημήτριε. Να δοξάσεις το καταφρονημέμο σου νησί. Να δοξαστείς και συ και τ' όνομά σου να το γράψουν μαζί με τ' άλλα ονόματα, τα δοξασμένα των παλιών δρομέων”.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ο Δημήτριος ανατρίχιασε. Μπροστά του είχε την πρόκληση που περίμενε. Τα λόγια του δάσκαλου τον είχαν συγκλονίσει. Επιτέλους ήλθε η ώρα να ανοίξει τα φτερά του.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Οι ημέρες πέρασαν. Ο δάσκαλος είχε φύγει από τη Σαλαμίνα, πήγε στην Αθήνα, γύρισε. Πήγε στο φτωχικό του Δημήτριου. Αγκάλιασε τη μητέρα και τον πατέρα του. “Ετοιμάσου” του είπε, να φύγουμε. “Η Ολυμπία σε περιμένει”.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">... Η Ολυμπία στεκόταν εκεί και περίμενε τους έσχατους προσκυνητές, θεατές, αθλητές. Βρισκόμασταν στην 250ή Ολυμπιάδα (221 μ.Χ.). Στη Ρώμη «βασίλευε» ο περιβόητος Ηλιογάβαλος που η τετραετής εξουσία του έμεινε στην Ιστορία σαν μία από τις χειρότερες που πέρασε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (218 - 222 μ.Χ.). Ήταν αυτός που λάτρευε τη μαύρη πέτρα που έφερε από την Έμεσσα της Συρίας στο Παλατίνο, που επέβαλε τον Θεό Βάαλ στους Ρωμαίους, έναν ακόμη Θεό στους δεκάδες που ήσαν υποχρεωμένοι να λατρεύουν οι δυστυχείς Ρωμαίοι και οι άλλοι λαοί της Αυτοκρατορίας.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Στην Ολυμπία όλα όμως πήγαιναν όπως πάντα. Τον μήνα της προετοιμασίας στην Ήλιδα, ο Δημήτριος κοιτούσε, παρατηρούσε τους άλλους Αθλητές. Εντύπωση τού είχαν κάνει οι πενταθλητές. Λίγο πριν από τη μετάβαση στην Ολυμπία, είπε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του και στο Πένταθλο.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Διαπίστωσε ότι η φυσική του δύναμη ήταν τέτοια που θα μπορούσε να διεκδικήσει και εκεί την νίκη και τον κότινο. Συμβουλεύτηκε τον δάσκαλο και εκείνος του είπε: Δεν χάνεις τίποτε να δοκιμάσεις. Δήλωσε τελευταίος και στο Πένταθλο, όπως είχε δηλώσει βέβαια και στο Στάδιο. Ήλθε η ήμερα των αγώνων... Όλοι περίμεναν το Στάδιο. Το πανάρχαιο αγώνισμα, που επί 250 συνεχείς Ολυμπιάδες τελούνταν συνεχώς στην Ολυμπία, ενώνοντας όλες τις εποχές της ακμής αλλά και αυτής της παρακμής. Λίγοι πια οι αθλητές που είχαν σταθεί στην αφετηρία... Και κάμποσοι απ' αυτούς ήταν και πενταθλητές, γιατί το Πένταθλο ήταν από τα πιο δημοφιλή πια αθλήματα.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">... Ο Δημήτριος νίκησε. Ο δάσκαλος έκλαψε στους ώμους του μαθητή του. Η Σαλαμίνα είχε τον τρίτο της Ολυμπιονίκη δρομέα, μετά από 400 χρόνια. Ο Δημήτριος όμως δεν στάθηκε εκεί. Νίκησε και στο Πένταθλο. Οι θεατές τον αποθέωσαν. Το ίδιο έπραξε και στην επόμενη Ολυμπιάδα, την 251η (220 μ.Χ.). Νίκησε στο Στάδιο και στο Πένταθλο. Στην 3η συνεχόμενη Ολυμπιάδα (252η, 229 μ.Χ.) διεξήχθη μόνο το Στάδιο. Ο Δημήτριος ξανακέρδισε, ενώ οι χιλιάδες θεατών τον περιέφεραν στα χέρια.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">...  Στην επόμενη Ολυμπιάδα (253η, 233 μ.Χ.) οι Ρωμαίοι διέπραξαν ένα από τα μεγαλύτερα ανοσιουργήματα. Σταμάτησαν μετά από 1012 χρόνια (253 Ολυμπιάδες) να τελούν το Στάδιο. Ήταν ένα από τα φοβερότερα εγκλήματα εναντίον των Ολυμπιακών. Το μοναδικό αγώνισμα που επέτρεψαν να γίνει, ήταν το Πένταθλο, συναντώντας την καθολική αντίδραση των Ελλήνων αθλητών και θεατών που αποδοκίμαζαν τις Ρωμαϊκές αρχές και τους Ελλανοδίκες. Ο Δημήτριος, ενώ είχε δηλωθεί στο Στάδιο και στο Πένταθλο, έφυγε από την Ολυμπία... Γύρισε πίσω στο νησί του, στη Σαλαμίνα. Μάζεψε τους φίλους τούς παιδικούς, τα μικρά παιδιά. Κοντά του πάντα ο γέρο -δάσκαλος. Πήγαν στο Στάδιο, το χορταριασμένο, το ερειπωμένο...</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Βημάτιζε νευρικά, επιθεωρώντας τον χώρο. Σε λίγες ώρες το είχαν καθαρίσει στοιχειωδώς. Άρχιζαν πάλι από την αρχή...</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Την ώρα που οι Ρωμαίοι πανηγύριζαν στην Ολυμπία, ο Δημήτριος ο Σαλαμίνιος με τους πέντε κότινους, ο τελευταίος Μεγάλος Ολυμπιονίκης, έτρεχε μαζί με τους άλλους Σαλαμίνιους δρομείς, σε μιαν άλλη μάχη, ενάντια στη λήθη και την υποδούλωση.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Στο χορταριασμένο Στάδιο γίνονταν για πολλά χρόνια Αγώνες. Και το όνομα του Δημήτριου του Σαλαμίνιου περνούσε από γενιά σε γενιά, από στόμα σε στόμα.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Σήμερα, 18 αιώνες μετά, η Σαλαμίνα διοργανώνει τα Αιάντεια. Όπως τότε... Με τον Δημήτριο τον Ολυμπιονίκη, τους παιδικούς φίλους και τον δάσκαλό του.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">ΥΓ.: Οι Ελλανοδίκες της Ολυμπίας μπροστά στην ασκούμενη δυσφορία και έμπρακτη διαμαρτυρία των θεατών και αθλουμένων, επανέφεραν στην 254η Ολυμπιάδα το Στάδιο, που ήταν και το μοναδικό αγώνισμα που διεξήχθη, με νικητή τον Μαιανδέα από την Έφεσο.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Έπειτα από την επόμενη Ολυμπιάδα 255η (241 μ.Χ.) μέχρι την 262η (269 μ.Χ.) σταμάτησαν και πάλι τη διεξαγωγή αγώνων δρόμου, οπότε και το επανέφεραν για τελευταία φορά με νικητή τον Διονύσιο από την Αλεξάνδρεια.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Από εκείνη τη χρονιά, μέχρι την τελευταία Ολυμπιάδα και την απαγόρευση τέλεσης των Ολυμπιακών από τον Θεοδόσιο τον Α' το 393 μ.Χ. δεν αναφέρονται αγώνες δρόμου στην Ολυμπία.</span></b></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <b><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Γι' αυτό ο Δημήτριος ο Σαλαμίνιος με τις τρεις συνεχείς νίκες στο Στάδιο στην ύστατη εποχή των αγώνων δρόμου, θεωρήθηκε και είναι από τους μεγαλύτερους δρομείς που έτρεξαν και νίκησαν στην Ολυμπία.</span></b></div> <br class="Apple-interchange-newline" /><br /></div>

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΣΑΛΑΜΙΝΙΟΣ

(Από το βιβλίο τού Κώστα Σάμιου “Δρομείς-Θρύλοι της Ολυμπίας”) ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΣΑΛΑΜΙΝΙΟΣ ... Στο ερειπωμένο Γυμνάσιο της παλιάς πόλης...

Διαβάστε περισσότερα »

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΜΠΙΡΜΠΑ ΤΙΜΗΣΕ ΤΟΥΣ ΑΘΛΗΤΕΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ...

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtz5vQMz_iH05ap-JUoEYlVogKP5zN9X3hUBkgYAjI7sPU1_0BoHL1J_apDEO3M3HGtaBGI2nWf-JkGwE8VwIbWbCXME310jrv9Kj1M9F9QGkCssOzhL5fjC62gE4Vs4Mnhhd0jdWlYPbS/s1600/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AE.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="384" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtz5vQMz_iH05ap-JUoEYlVogKP5zN9X3hUBkgYAjI7sPU1_0BoHL1J_apDEO3M3HGtaBGI2nWf-JkGwE8VwIbWbCXME310jrv9Kj1M9F9QGkCssOzhL5fjC62gE4Vs4Mnhhd0jdWlYPbS/s640/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AE.JPG" width="640" /></a></div> <span style="color: #660000;"><b>ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ... ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΡΙΟ...</b></span><br /> <b><br /></b> <b>ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΡΑΞΙΜΟ ...Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΜΠΙΡΜΠΑ ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕ ΝΑ ΤΙΜΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΙΓΑΛΙΩΤΕΣ ΑΘΛΗΤΕΣ ΠΟΥ ΤΙΜΗΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΛΕΩ,ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΡΙΟ...</b></div>

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΜΠΙΡΜΠΑ ΤΙΜΗΣΕ ΤΟΥΣ ΑΘΛΗΤΕΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ...

ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ... ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΡΙΟ... ΤΟΥΛΑΧΙ...

Διαβάστε περισσότερα »

ΠΟΛΙΤΗΣ Ο ΚΕΡΑΜΕΥΣ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjpei5V_W67N_F7vCGMURfiLMiF3fveL-CYswnPBUTR1rcb2yFPNfLGQOUlV58Bfgoo_F0dJbL-v8tASHIU48eF6_iWOPOpSdSJNRQHzu2XQyF5UuOxBVJh9ho9YmTPVJ7fRVnQ8KTt6K4l/s1600/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AE.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjpei5V_W67N_F7vCGMURfiLMiF3fveL-CYswnPBUTR1rcb2yFPNfLGQOUlV58Bfgoo_F0dJbL-v8tASHIU48eF6_iWOPOpSdSJNRQHzu2XQyF5UuOxBVJh9ho9YmTPVJ7fRVnQ8KTt6K4l/s320/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AE.JPG" width="294" /></a></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΑΜΙΟΥ “ΔΡΟΜΕΙΣ-ΘΡΥΛΟΙ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ”</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b><br /></b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>ΠΟΛΙΤΗΣ Ο ΚΕΡΑΜΕΥΣ</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>... Ο ήλιος ανατέλλει στα χαλάσματα της αρχαίας δωρικής αποικίας, της Κεράμου.</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>Σ' αυτά τα χαλάσματα, που άλλοτε έσφυζαν από ζωή στη Δωρική πόλη της Καρίας, κοντά και δίπλα στη βόρεια ακτή του Κερατίου κόλπου.</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>... Εκεί που ο ταξιδιώτης διακρίνει τους αρχαίους ναούς, τα σπίτια, τα λουτρά και τ' άλλα οικήματα μιας πόλης, που τα ύστερα χρόνια της Ελληνιστικής εποχής διακρίνονταν παντού.</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>Ανάμεσα στ' αρχαία που σώζονται, εκτός του μεγάλου τείχους της που σώθηκε έπειτα από αιώνες επιδρομών, διακρίνονται πολλές επιγραφές και νομίσματα, σαρκοφάγα ταφικά συμπλέγματα κ.ά..</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>Ξάφνου το μάτι δεν γελιέται. ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΟΥ ΚΕΡΑΜΕΩΣ ΑΝΕΘΗΚΕ. Η επιγραφή σού ξεσκίζει το μυαλό. Ποιος ήταν ο Πολίτης; Πότε κέρδισε; Ποια Ολυμπιάδα τίμησε την πόλη του; Τι κατόρθωμα έκανε τους συμπολίτες του να τον τιμήσουν με κάποιο ανδριάντα και την επιγραφή που δόθηκε;</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>Ο γυρισμός στην Αθήνα... Στ' αραχνιασμένα βιβλία, ελληνικά και ξένα... Στον κατάλογο των Ολυμπιονικών.</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>Και να που η μεγάλη ανακάλυψη ξεπροβάλλει. Ο Πολίτης, τρεις φορές Ολυμπιονίκης στους Δρόμους. Στο Στάδιο, στον Δίαυλο και τον Δόλιχο δρόμο. Ή, σαν να λέμε, στα 200 σημερινά μέτρα (192, 28 στην αρχαιότητα), στα 400 (384,56) και στα 5000 σημερινά (4.610 περίπου μέτρα).</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>Το κατόρθωμα τεράστιο, ισάξιο του Άστυλου και του Λεωνίδα, των ανυπέρβλητων αρχαίων πολυολυμπιονικών. Μα το πιο σπουδαίο:</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>Ο Μέγας Πολίτης ο Κεραμέας νίκησε τρεις ΟΛΥΜΠΙΑΚΕΣ νίκες σε τόσο φαινομενικά για όλους τους άλλους ανόμοια αγωνίσματα, μέσα σε μια μέρα. Κάτι, που ελάχιστες φορές είχε συμβεί μέχρι τότε. Συγκεκριμένα, η 4η ημέρα της 212ης Ολυμπιάδας (το 69 μ.Χ.) ο Μεγάλος Δρομέας από την Κέραμο, την πόλη της Μικράς Ασίας, κατόρθωσε να νικήσει και στις τρεις κούρσες που έλαβε μέρος.</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>Το κατόρθωμα τεράστιο, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι Ολυμπιάδες που συμμετείχε ο πολύ Μεγάλος αυτός Δρομέας, είχαν τη συμμετοχή, όχι μόνο των Ελλήνων, όπως συνέβαινε στις Ολυμπιάδες προ της Ρωμαϊκής κατάκτησης (146 π.Χ.) αλλά και πολλών άλλων λαών, και των Ρωμαίων φυσικά, που η ΡΑΧ RΟΜΑΝΑ επέτρεπε τη συμμετοχή τους στην Ολυμπία.</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>Έτσι υπολογίζεται, όπως αναφέρουν οι αρχαίες πηγές, ότι για να προκριθεί στους τελικούς και των τριών αγωνισμάτων (Στάδιο, Δίαυλο, Δόλιχο Δρόμο), ο Πολίτης πρέπει να έτρεξε τουλάχιστον σε πάρα πολλούς προκριματικούς, λόγω της πληθώρας των Αθλητών.</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>Και κατάφερε αυτό το ατίθασο νεαρό αγόρι, να τους κερδίσει όλους. Να πάρει πανάξια την πρόκριση στους τελικούς, κι εκεί κάνοντας εκπληκτικές εμφανίσεις να πάρει και τα τρία στεφάνια. Η νίκη του σήμερα, όπως και άλλων λίγων Δρομέων, φαντάζει εξωπραγματική. Κανένας Δρομέας δεν μπορεί να κερδίζει τα 200, τα 400 και τα 5000 μέτρα σε τελικούς ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ και φυσικά όχι σε μια μέρα, όπως τα κατάφερε ο μέγας Πολίτης.</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>Στην πατρίδα του, που έσβησε από το χάρτη, η μαρμάρινη επιγραφή μένει να θυμίζει τη μνήμη ενός από τους μεγαλύτερους Δρομείς της Αρχαιότητας, και γιατί όχι, της Παγκόσμιας Ιστορίας των ΔΡΟΜΩΝ. Ο Πολίτης από την Κέραμο, σήμερα έρχεται να ξαναζωντανέψει... Να δώσει κι αυτός αυτό που κανένας βιολογικός ή φυσικός νόμος δεν θα το επέτρεπε, τη σημερινή εποχή της</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>ειδίκευσης και της μονομέρειας στον Αθλητισμό. Να δώσει δηλαδή το μέγεθος της διαφοράς της αντίληψης του αρχαίου ανθρώπου - Δρομέα από τον σύγχρονο, που ήταν η ΟΛΟΤΗΤΑ...</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>Η ΟΛΟΠΛΕΥΡΗ ανάπτυξη του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου. Και η ιδέα τού ότι όλα ήταν μπορετά και κατορθωτά.</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>Αυτή του τη μνήμη τιμούμε, και θα την τιμούμε, κι αυτές οι γραμμές που του αφιερώνονται, σίγουρα, 1933 χρόνια μετά, θα τον κάνουν να τρέχει καλύτερα και να παραβγαίνει με την άξια παρέα του στα Ηλύσια Πεδία των ΔΡΟΜΕΩΝ της Παγκόσμιας Ιστορίας...</b></span></div> <div style="-webkit-text-stroke-width: 0px; color: black; font-family: "Times New Roman"; font-size: medium; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px; orphans: 2; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><b>Και βγαίνοντας από την παγκόσμια λήθη, να στέκει μπροστά μας ιδρωμένος, φορώντας το τρίτο στεφάνι την ίδια μέρα, στο τέλος της 212ης ΟΛΥΜΠΙΑΔΑΣ, έχοντας τρέξει τον Δόλιχο Δρόμο και περνώντας στην Ιστορία να χαμογελάει ευτυχισμένος...</b></span></div> </div>

ΠΟΛΙΤΗΣ Ο ΚΕΡΑΜΕΥΣ

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΑΜΙΟΥ “ΔΡΟΜΕΙΣ-ΘΡΥΛΟΙ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ” ΠΟΛΙΤΗΣ Ο ΚΕΡΑΜΕΥΣ ... Ο ήλιος ανατέλλει στα χαλάσματα της αρχαίας δω...

Διαβάστε περισσότερα »

ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΣ Ο ΑΙΓΙΕΥΣ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <h5 class="_5pbw _5vra" data-ft="{"tn":"C"}" id="js_s" style="-webkit-text-stroke-width: 0px; background-color: white; color: #1d2129; font-family: "Times New Roman"; font-style: normal; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; letter-spacing: normal; line-height: 1.38; margin: 0px 0px 2px; orphans: 2; overflow: hidden; padding: 0px 22px 0px 0px; text-align: left; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgRKoxXCNlelAcvzVmxl_qGprm0RALwFvUCtdfvaXkrJUyu2DZylF4ciBBWO5a7BIBAD9HP54aUAlVPzAIgdqqOH7AYZYj70t_XcNUSjKHkLl_RRFr483BXctvbM-4lYOdWJ9HuxxSV5J-7/s1600/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AE.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgRKoxXCNlelAcvzVmxl_qGprm0RALwFvUCtdfvaXkrJUyu2DZylF4ciBBWO5a7BIBAD9HP54aUAlVPzAIgdqqOH7AYZYj70t_XcNUSjKHkLl_RRFr483BXctvbM-4lYOdWJ9HuxxSV5J-7/s1600/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AE.JPG" /></a></div> <div dir="ltr" id="docs-internal-guid-32490d9e-5586-3c65-6c0a-f6329e07345d" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">(Από το βιβλίο “Δρομείς-Θρύλοι της Ολυμπίας” τού Κωνσταντίνου Δ. Σάμιου”)</span></span></div> <div dir="ltr" id="docs-internal-guid-f6862905-5581-101d-d405-480a373f6baf" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px; text-align: center;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;"><br /></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΣ Ο ΑΙΓΙΕΥΣ</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Ο κήρυκας σάλπισε την έναρξη των αγωνισμάτων της 209ης Ολυμπιάδας (57 μ.Χ.). Το αγώνισμα που πάντα μέχρι τότε σε κάθε Ολυμπιάδα συγκέντρωνε την προσοχή των θεατών και την αφρόκρεμα των αθλητών, ήταν το Στάδιο. Σ' αυτόν τον αγώνα ο δις Ολυμπιονίκης Αθηνόδωρος από το Αίγιο θα προσπαθούσε να υπερασπίσει για τρίτη φορά τον τίτλο του καλύτερου Δρομέα της εποχής του. Κύριος αντίπαλος ο Καλλικλής από τη Σιδώνα και ο νεαρότερος όλων ο Τρύφων από την Φιλαδέλφεια. Η ιδιαιτερότητα του Αγώνα ήταν ότι ο Αθηνόδωρος είχε περάσει πια τα τριαντατέσσερα χρόνια του, ενώ οι άλλοι ήσαν πολύ νεώτεροι.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Γεννημένος την ημέρα και την ώρα που έγινε ο καταστρεπτικότατος σεισμός στο Αίγιο, όταν η μάνα του πετάχτηκε έξω από το σπίτι και από τον τρόμο της έφερε πρόωρα στον κόσμο τον Αθηνόδωρο... (Δώρο της Αθηνάς, τον ονόμασε η δόλια μητέρα του, που έχασε όλη της την οικογένεια στο σεισμό). Η σκηνή τρομακτική. Όλο το Αίγιο και η γύρω περιοχή ήταν σκέτα συντρίμμια. Όνειρα και δημιουργίες αιώνων μιας πόλης που ήκμαζε και παρέμενε πρωτεύουσα της Αχαϊκής Συμπολιτείας, είχαν ισοπεδωθεί από τη μανία του μυθικού «Γίγαντα», του Εγκέλαδου. Κάθε σπίτι μέτραγε τις ανθρώπινες πληγές, χιλιάδες οι νεκροί, οι τραυματίες, οι χαμένοι. Όλη η περιοχή είχε δεχθεί ένα θανάσιμο κτύπημα από το οποίο, στην ουσία, είχε καταστραφεί ολοκληρωτικά.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;"><span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;">Το θέαμα της μάνας με το νεογέννητο παιδί στην αγ</span><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">καλιά<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;">να τριγυρίζει σέρνοντας τα πόδια μέσα στα ερείπια, ήταν συγκλονιστικό. Οι Ρωμαϊκές δυνάμεις όταν έφθασαν στο Αίγιο την<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">επομένη,<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;">δεν<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">πίστευαν στα<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;">μάτια τους.<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">Παντού πτώματα, γκρεμισμένα σπίτια, τραυματίες<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;">που<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">ζητούσαν απελπισμένα βοήθεια, επιζώντες που<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;">αναζητούσαν<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">τους ανθρώπους τους σκάβοντας απελπισμένα, αδέσποτα παιδιά που έκλαιγαν και ζητούσαν να<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;">φάνε, να<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">πιουν νερό,<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;">να<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">ζητούν τους νεκρούς γονείς.<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;">Ο<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">Ρωμαίος διοικητής έστειλε αμέσως μια αναφορά προς τον Αυτοκράτορα Τιβέριο, τον γιο του Οκταβιανού Αυγούστου<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;">(του<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">πρώτου Αυτοκράτορα) που του περιέγραφε όλη την τραγική κατάσταση της περιοχής του Αιγίου.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;"><span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;">Ο<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">Αυτοκράτορας έλαβε την επιστολή κι αποφάσισε να<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;">στείλει<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">τρόφιμα, χρήματα και μονάδες υποστήριξης, για να μπορέσουν να στήσουν ένα στρατόπεδο για τους τρομαγμένους και ανήμπορους διασωθέντες. Από την Κόρινθο, την Πάτρα, την Ήλιδα, μέσα σε λίγες ημέρες, οι Ρωμαϊκές δυνάμεις έφθαναν στην περιοχή προσπαθώντας να συμμαζέψουν<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;">και<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">να βοηθήσουν τον πληθυσμό που υπέφερε.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Ο Αθηνόδωρος με τη μητέρα του ήσαν από τους πρώτους που οι Ρωμαίοι πήραν κοντά τους στο στρατόπεδο που οργάνωσαν λίγο έξω από την κατεστραμμένη πόλη. Έδωσαν ψωμί και γάλα στη λεχώνα μάνα, ρούχα και ό,τι άλλο χρειαζόταν γι' αυτήν και το παιδί της.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;"><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">Ο Τιβέριος είχε ευαισθητοποιηθεί με τη συντριπτική καταστροφή της όμορφης πόλης. Ζητούσε επίμονα αναφορές,<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: #212121; vertical-align: baseline;">κι<span class="Apple-converted-space"> </span></span><span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;">έδινε αυστηρές εντολές για να περιθάλψουν τον πληθυσμό που λιμοκτονούσε. Παράλληλα έδωσε οικονομικές απαλλαγές φόρων και εισφορών σε ολόκληρη την Αιγιαλεία η οποία τον ανακήρυξε προστάτη της.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Μέσα στη φτώχεια και την ταλαιπωρία, το όμορφο αγόρι που γεννήθηκε με την καταστροφή του Αιγίου, μεγάλωνε χρόνο με το χρόνο. Η μητέρα του προσπαθούσε όπως-όπως να τα φέρει βόλτα, πότε πουλώντας φρούτα και χόρτα στους άνδρες των Ρωμαίων σ' ένα υποτυπώδες</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">εμπορικό —μια καλυβούλα— έξω από το Ρωμαϊκό στρατόπεδο, πότε να κουβαλάει πέτρες στα συνεργεία αναστήλωσης και ανέγερσης των σπιτιών στο Αίγιο. Σ' αυτά τα χρόνια, ο Αθηνόδωρος έβλεπε τη μάνα του τα βράδια να έρχεται στο φτωχικό τους —ένα παράπηγμα— στην άκρη της πόλης, κατάκοπη, πάντα όμως μ' ένα χαμόγελο, ένα χάδι στο μοναχοπαίδι της. Μιλούσαν, ενώ εκείνη έτρωγε μαζί του, ρωτώντας τον πώς πέρασε η μέρα του. Στο παιδί άρεσαν αυτές οι στιγμές που αναπλήρωναν τις ώρες που ήταν μόνο του, που βίωνε την απουσία οποιουδήποτε δικού του ανθρώπου. Γύριζε εδώ κι εκεί, έπαιζε με τ' άλλα παιδιά, που κι αυτά έβρισκαν παρηγοριά στις αλάνες και τα γήπεδα του Αιγίου, παίζοντας αυτοσχέδια παιχνίδια για ώρες, ωσότου η πείνα, η δίψα, η κούραση, τα έφερνε πίσω στα αυτοσχέδια σπίτια τους, να περιμένουν τους δικούς τους για να χορτάσουν τα πεινασμένα στομάχια και σώματα.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Έτσι στεγνά, άσιτα παιδιά που πέρασαν όλα τα παιδικά χρόνια μέσα στην κακουχία, την καταστροφή και την ολοκληρωτική ένδεια... Ο Αθηνόδωρος μόλις μπήκε στην εφηβεία, άρχισε να βοηθάει τη μητέρα του στις διάφορες δουλειές που έκανε. Λίγο αργότερα, δυναμώνοντας, άρχισε να παίρνει δικές του πρωτοβουλίες, δουλεύοντας σε οργανωμένες ομάδες οικοδόμων που είχαν σχηματισθεί για την ανακατασκευή και ανοικοδόμηση του Αιγίου και της γύρω περιοχής. Το λιγνό - στεγνό του σώμα ψήλωνε, δυνάμωνε συνέχεια, και ο Αθηνόδωρος, ένας σκληραγωγημένος πια άνδρας, άρχισε να γίνεται περιζήτητος για τη δύναμη και την αντοχή του.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Μ' αυτό τον τρόπο πέρασαν τα χρόνια της ενηλικίωσης και της ολοκλήρωσης της σωματικής του ανάπτυξης. Το Αίγιο αργά αλλά σταθερά είχε ξαναρχίσει να υπάρχει σαν οργανωμένη πόλη. Τα καινούργια σπίτια που είχαν χτιστεί, οι διάφορες απαλλαγές από φόρους και εισφορές είχαν επιτρέψει να αναλάβουν οικονομικά οι διασωθέντες κάτοικοι της περιοχής κι έτσι να ξαναρχίσουν τις δραστηριότητες γύρω από το λιμάνι και την αγορά.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Είχε φθάσει καλοκαίρι του 47 μ.Χ.. Η πόλη γιόρταζε την αναστήλωση στην Αγορά της του Ιερού του Διός Σωτήρος και του Ιερού του Ομαρίου ή Ομαγυρίου Διός, εκεί όπου γίνονταν οι συνελεύσεις των ηγετών της Αχαϊκής Συνέλευσης από πολύ παλιά (276 π.Χ.) και θα εξακολουθούσαν και μετά τη Ρωμαϊκή κατάκτηση, όπως αναφέρει και ο Παυσανίας (Παυσ. 7, 24,4). Εκτός από τις θρησκευτικές γιορτές, οι Ρωμαίοι και οι Έλληνες είχαν συμφωνήσει να διοργανωθούν και αθλητικοί Αγώνες που θα συγκέντρωναν τους κατοίκους της περιοχής στο νεοσύστατο Γυμνάσιο και θα έδιναν μια γεύση από την παλιά αίγλη του Αιγίου πριν την καταστροφή.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Ο Αθηνόδωρος ποτέ μέχρι τότε δεν είχε δοκιμάσει τις δυνάμεις του σε αθλητικά κατορθώματα. Αν εξαιρέσει την τεράστια φυσική δύναμη και αντοχή από τα παιδικά του χρόνια, δεν είχε ασχοληθεί καθόλου μ' αυτό που λεγόταν οργανωμένη Άθληση και Γυμναστική. Όταν άκουσε ότι πολλοί από τους συνομήλικους θα συμμετείχαν στους Αγώνες Δρόμου που θα διεξήγαγαν οι Ρωμαίοι, χωρίς να το πολυσκεφτεί, είπε: “Θα πάω κι εγώ”. Ένα κίνητρο που έκανε ίσως όλους αυτούς τους νέους άνδρες να συμμετάσχουν, ήταν και τα πλούσια έπαθλα των Ρωμαίων στους νικητές. Χρυσά κύπελλα και νομίσματα που δίνονταν στους νικητές, βγάζοντάς τους από την οικονομική μιζέρια και στενότητα.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Στους διαγωνιζόμενους υπήρχαν αρκετοί νέοι, απ' όλη την Αχαΐα, αλλά και απ' άλλες γειτονικές του Αιγίου πόλεις. Οι Αιγιώτες νέοι, οι περισσότεροι ουσιαστικά αγύμναστοι, δεν είχαν και πολλές ελπίδες να κερδίσουν στους Αγώνες. Παρ' όλ' αυτά όμως ήσαν πάντοτε αγωνιστές και δεν θα το έβαζαν κάτω. Ήσαν υποχρεωμένοι να αγωνιστούν για την πολύπαθη πόλη τους, να δώσουν την ελπίδα και τη χαρά στους συμπατριώτες τους.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Η ώρα των Αγώνων είχε φθάσει. Οι Δρομείς παρατάχθηκαν στην Αφετηρία. Το ολοκαίνουργιο, ανακαινισμένο Στάδιο του Γυμνασίου είχε γεμίσει κόσμο. Με τη φωνή του Αφέτη, ξεχύθηκαν μπροστά, επιταχύνοντας συνεχώς. Στην αρχή, στα πρώτα μέτρα, οι Αθλητές της Πάτρας και της Κορίνθου φάνηκαν να βγαίνουν μπροστά. Στα μισά όμως, ο Αθηνόδωρος τούς είχε στο ένα μέτρο πίσω τους. Τους παρακολουθούσε να μη μπορούν να τρέξουν γρηγορότερα, ενώ εκείνος αισθανόταν ότι ξαφνικά τα πόδια του είχαν βγάλει φτερά. Όλο του το σώμα σαν να είχε αποκτήσει μια καινούργια δύναμη, πρωτόγνωρη και απρόσμενη, σαν θεϊκή φλόγα που του έδινε την ελπίδα να νικήσει, τρέχοντας τόσο γρήγορα όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή του.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Λίγο πριν το τέλος, τους είχε προφτάσει, φθάνοντας στο ίδιο ύψος μ' εκείνους, κατάλαβε ότι δεν μπορούσε με τίποτε να χάσει. Στ' αυτιά του άκουγε τις φωνές και τις επιδοκιμασίες, τις παραινέσεις και τις ενθαρρύνσεις του πλήθους των συμπατριωτών του, που ξάφνου, σαν να είχαν ξυπνήσει από το λήθαργο εικοσιτεσσάρων ετών, φώναζαν τώρα με όλη τη δύναμη της φωνής τους να κερδίσει το ορφανό παιδί που γεννήθηκε την ημέρα του μεγάλου σεισμού.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Ο Αθηνόδωρος κέρδισε, αφήνοντας πίσω όλους τους ανταγωνιστές του. Οι φίλοι του και όλος ο κόσμος έπεσε πάνω του, αγκαλιάζοντάς τον και περιφέροντάς τον σε όλο το Αίγιο, πάνω στις πλάτες τους. Όταν πλησίασαν το φτωχόσπιτο, η μάνα του παραξενεμένη είχε βγει έξω να δει τι συμβαίνει. Ο γιος της, το μοναχοπαίδι της, δεν της είχε πει για την απόφασή του. Έτσι, όταν είδε το πλήθος να τον έχει σηκώσει στα χέρια, φωνάζοντας και επευφημώντας τον, άρχισε κι εκείνη να τρέχει προς το μέρος τους. Μάνα και γιος αγκαλιάστηκαν, εκείνος με πνιχτά λόγια να προσπαθεί να της εξηγήσει τι είχε συμβεί, πώς αποφάσισε, πώς έτρεξε, πώς νίκησε. Στα χεριά του κρατούσε τα έπαθλα της Νίκης. Η μάνα τού χάιδεψε το κεφάλι, του φίλησε τα χέρια, τον τράβηξε από το πλήθος και πήγαν μαζί μέσα στο σπίτι.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Όλο το βράδυ συζήτησαν για το μέλλον. Ο Αθηνόδωρος ξαφνικά είχε ανακαλύψει ένα φυσικό χάρισμα που δεν το ήξερε ποτέ ότι είχε. Ήθελε να ασχοληθεί, να παλέψει, να διακριθεί στο τρέξιμο, στους Δρόμους. Η μάνα του, που τα όμορφα χαρακτηριστικά της είχαν αρχίσει να αλλοιώνονται, είχε τις αντιρρήσεις της. “Πώς θα ζήσουμε Αθηνόδωρε”, του είπε. “Τα λεφτά που κέρδισες δεν θα κρατήσουν για πολύ. Αγώνες που να δίνουν χρήματα δεν γίνονται πολλοί. Παιδί μου, φοβάμαι για σένα, για μένα, για το μέλλον μας”.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Εκείνος δεν απάντησε. Κατέβασε το κεφάλι. Όλη τη νύχτα δεν είχε κλείσει μάτι. Το πρωί πήγε στο αφεντικό του. Εκείνος μόλις τον είδε, τον αγκάλιασε. Ήταν παρών στη νίκη του και είχε συγκινηθεί τόσο πολύ, που έκλαψε. Ο Αθηνόδωρος έπεσε στα πόδια του. “Σε ικετεύω”, του είπε. “Δώσε μου την ευκαιρία, να ασχοληθώ με το φυσικό χάρισμά μου. Σε παρακαλώ, κάνε την πόλη μας να είναι υπερήφανη. Να συνέλθει μετά τις τόσες δυσκολίες και ζημιές που έχει περάσει. Θέλω να τρέξω στους επόμενους Ολυμπιακούς και να κερδίσω, για το Αίγιο, για τη μάνα μου, για σένα, για μένα, για όλους μας, για εκείνους που χάσαμε, γι' αυτά που είχαμε και σ' ένα λεπτό έσβησαν για πάντα”.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Αυτά του είπε και τον κοίταξε με προσμονή, με δάκρυα στα μάτια. Εκείνος κλαίγοντας του είπε: “Εντάξει Αθηνόδωρε. Μα να ξέρεις, το στεφάνι που θα κερδίσεις θα το αφιερώσουμε στην Αθηνά τη γοργοπόδαρη, που σε προστάτευσε τότε που γεννήθηκες, και θα σου δώσει φτερά στα πόδια. Θα γίνω λοιπόν χορηγός σου. Δεν θα χρειάζεται να αγωνίζεσαι μέρα - νύχτα για το μεροκάματο. Εγώ θα σε πληρώνω σαν να δουλεύεις κανονικά. Καλή σου τύχη, παιδί μου”.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Ο Αθηνόδωρος έτρεξε ευτυχισμένος στη μάνα του. Της είπε τα νέα. Εκείνη δεν πίστευε, δεν πίστευε ότι ο γιος της θα είχε συγκινήσει τόσο τους συμπατριώτες τους, το αφεντικό του.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">... Στην επόμενη Ολυμπιάδα, ο Αθηνόδωρος κέρδισε στο Στάδιο. Όταν γύρισε στο Αίγιο, όλη η πόλη είχε βγει να τον προϋπαντήσει. Η υποδοχή του θύμισε σκηνές άλλων εποχών, όταν οι Ελληνικές πόλεις γκρέμιζαν τα τείχη για να περνούν οι Ολυμπιονίκες τους, γιατί έχοντας αυτούς, δεν τα χρειάζονταν πια. Μαζί με το πρώην αφεντικό του, πιστός φίλος του πια, τη μάνα του, τις Αρχές, όλη η πόλη ξοπίσω, πήγαν το στεφάνι το τιμημένο και το απόθεσαν στον ναό τη Αθηνάς, όπως το είχαν τάξει δυο χρόνια πριν.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Ο Αθηνόδωρος έτρεξε ξανά στους επόμενους 210ους Ολυμπιακούς του 53 μ.Χ.. Ξανακέρδισε μια άνετη νίκη. Είχε γίνει ο γρηγορότερος αθλητής της εποχής του. Στα τριάντα του χρόνια κέρδισε νεαρότερους αντιπάλους με άνεση, ξεχωρίζοντας με το άνετο δυνατό επιταχυνόμενο διασκελισμό. Εκτός από τους Ολυμπιακούς, είχε τρέξει και σ' άλλους Αγώνες που γίνονταν τόσο στην κυρίως Ελλάδα, όσο και στις άλλες Ελληνικές πόλεις στην Ανατολή. Το όνομά του είχε γίνει συνώνυμο του διασημότερου Δρομέα. Έλληνες και Ρωμαίοι τον τιμούσαν. Η ζωή του είχε αλλάξει πολύ. Ένα άνετο σπίτι γι' αυτόν και την αγαπημένη του μητέρα. Παρ' όλ' αυτά, ο Αθηνόδωρος παρέμεινε απλός και καταδεχτικός με όλους, άνθρωπος. Η επιτυχία δεν τον είχε αγγίξει. Στη θύμησή του έρχονταν τα χρόνια της φτώχειας. Δεν γινόταν να τα ξεχάσει.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Στους επόμενους Ολυμπιακούς του 57 μ.Χ. ο Αθηνόδωρος ήταν έτοιμος να νικήσει για τρίτη συνεχή φορά. Μα η τύχη του άλλα του προφήτευε. Την παραμονή του Αγώνα έμαθε για τον θάνατο της μάνας του. Η συντριβή του ήταν ολοφάνερη στον Αγώνα. Έχασε καθαρά απ' όλους τους αθλητές, με νικητή τον Καλλικλή από τη Σπάρτη. Έφυγε βιαστικά να πάει να την αγκαλιάσει για τελευταία φορά. Την είδε στο νεκροταφείο, την αγκάλιασε, έκλαψε πικρά.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Γι’ άλλον, η καριέρα στους Δρόμους θα είχε τελειώσει. Όμως γι’ αυτόν, είχε μπει ένα στοίχημα. Στους επόμενους Ολυμπιακούς (61 μ.Χ.) θα είχε φθάσει στα 38 του χρόνια. Κανένας άλλος δεν είχε κερδίσει αγώνα Δρόμου σε τέτοια ηλικία. Όμως ο Αθηνόδωρος έτρεξε σαν αστραπή. Ήταν τόσο δυνατός που κανένας δεν μπόρεσε να τον απειλήσει. Γύρισε στο Αίγιο θριαμβευτής για τρίτη φορά. Αυτόν τον κότινο όμως, θα τον αφιέρωνε σ' αυτήν που τον έφερε στη ζωή. Στη μάνα του. Πήγε, στάθηκε κοντά στον τάφο της. Άνοιξε με τα χέρια μια μικρή τρύπα δίπλα της. Εκεί άφησε το τρίτο στεφάνι, να της κρατάει συντροφιά.</span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin: 0pt 0px;"> <span style="background-color: transparent; color: black; vertical-align: baseline;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: small;">Κι έτσι ο Αθηνόδωρος από το Αίγιο πέρασε στην Ιστορία των ΔΡΟΜΕΩΝ.</span></span></div> </h5> </div>

ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΣ Ο ΑΙΓΙΕΥΣ

(Από το βιβλίο “Δρομείς-Θρύλοι της Ολυμπίας” τού Κωνσταντίνου Δ. Σάμιου”) ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΣ Ο ΑΙΓΙΕΥΣ Ο κήρυκας σάλπισε την έναρξη των α...

Διαβάστε περισσότερα »

ΕΚΑΤΟΜΝΟΣ Ο ΗΛΕΙΟΣ

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtkw5XbsPRZ4L2UvBw7qdJaliYgi3Jhyq3iSV8zaiCPp9DE-L_FFP2Dt6emdDH1w2VVQU4wSKyICDnXIyoxJ1MrDZUDJeV642JKcD-WJnIOEphND62psm5DiSWlWH_QM7QuQVxDQ0xZVz8/s1600/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AE.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="223" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtkw5XbsPRZ4L2UvBw7qdJaliYgi3Jhyq3iSV8zaiCPp9DE-L_FFP2Dt6emdDH1w2VVQU4wSKyICDnXIyoxJ1MrDZUDJeV642JKcD-WJnIOEphND62psm5DiSWlWH_QM7QuQVxDQ0xZVz8/s320/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AE.JPG" width="320" /></a></div> <div dir="ltr" id="docs-internal-guid-571ffd63-1121-e97e-68fc-dd5233f7593a" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="background-color: transparent; color: black; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 16px; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 700; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">(Από το βιβλίο του Κώστα Σάμιου «Δρομείς-Θρύλοι της Ολυμπίας», Έκδοση Α.Π.Σ. «ΑΠΟΛΛΩΝ ΔΥΤ. ΑΤΤΙΚΗΣ)</span></div> <br /><div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="background-color: transparent; color: black; font-family: 'Times New Roman'; font-size: 25.333333333333332px; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 700; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">ΕΚΑΤΟΜΝΟΣ Ο ΗΛΕΙΟΣ</span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">... Από την κοιτίδα των Ολυμπιακών, την εύφορη γη της Ηλείας, την </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">πατρίδα </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">του Ίφιτου, του ιδρυτή των Αγώνων και του </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Κόροιβου, </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">του πρώτου Ολυμπιονίκη, πέρασαν αρκετοί άξιοι ΔΡΟΜΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΕΣ. Η Ηλεία, αν και δεν δημιούργησε αυτό που λέμε Σχολή Δρομέων, σε κάθε </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">ιστορική </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">εποχή των Αγώνων, από την αφετηρία τους </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">μέχρι και </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">τη Ρωμαϊκή κατάκτηση, παρουσίαζε κατά </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">καιρούς δρομείς </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">που κέρδιζαν τους Ολυμπιακούς αγώνες, εντυπωσιάζοντας τους συμπατριώτες τους αλλά και όλους τους θεατές.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Σε όλη αυτή </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">την </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">μακραίωνη εποχή όμως, δεν είχαν </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">καταφέρει να πετύχουν </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">οι Αθλητές - Δρομείς της Ηλείας </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">αυτό που άλλοι </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">είχαν πετύχει: Κάποιος από τους άξιους </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Αθλητές τους να </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">νικήσει στην ίδια Ολυμπιάδα σε </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">περισσότερα από </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">ένα </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">αγωνίσματα </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Δρόμου.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Είχαν περάσει </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">74 </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">χρόνια </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">από την επισημοποίηση της </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Ρωμαϊκής κατάκτησης </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">το </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">146 </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">π.Χ.. Στη Ρώμη κυρίαρχη </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">προσωπικότητα ο Πομπήιος. </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Η 177η Ολυμπιάδα (του 72 π.Χ.) </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">θα ήταν η </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">πιο </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">σημαντική όλης </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">της Ρωμαϊκής περιόδου, όπως αποδείχθηκε από την ίδια την Ιστορία. Οι </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Αθλητές της Ρωμαϊκής Οικουμένης </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">θα συναγωνίζονταν σε 18 </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">αγωνίσματα, ανάμεσα </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">τους </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">και </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">τα 5 των δρόμων </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">(Στάδιο, Δίαυλο, </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Δόλιχο, </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Οπλίτης και </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Στάδιο Παίδων). </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Όπως αποδείχθηκε από </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">τα τελικά αποτελέσματα, οι Ηλείοι </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Αθλητές </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">σε όλα τα αγωνίσματα είχαν πετύχει στους στόχους τους, κατακτώντας τη νίκη στα περισσότερα απ' </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">αυτά.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">... </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Ξεχώριζε για </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">το επιβλητικό του ανάστημα. Ο </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">πατέρας του έμπορος από τη Μίλητο, </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">πολλά χρόνια πριν </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">είχε εγκατασταθεί στην Ήλιδα, όπου έκανε την οικογένειά </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">του. Τον ονόμασε Εκάτομνο. Συνήθιζε από μικρό παιδί να βοηθάει τον πατέρα του </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">στο </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">μικρό εμπορικό που είχε </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">στην </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Ήλιδα.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Έχοντας μεγαλώσει πια, θυμόταν την αναστάτωση που δημιουργείτο στην Ήλιδα, την εποχή των Ολυμπιακών. Χιλιάδες άνθρωποι που έρχονταν από παντού στον </span><span style="background-color: transparent; color: #212121; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">ιερό </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">χώρο, κουβαλώντας ήθη, έθιμα, φορεσιές, προϊόντα, ήχους, τραγούδια, γλώσσες, θεούς, πιστεύω. Ένα τεράστιο πλήθος που στα παιδικά μάτια φάνταζε τόσο τρομακτικό, που πολλές φορές κρυβόταν για να αποφεύγει τη ματιά και το πείραγμα. Θυμόταν, που όταν πια μπορούσε να νιώσει και να καταλάβει την αξία των Αγώνων, ο πατέρας του τον έπαιρνε από το χέρι, και πορευόμενοι την απόσταση των 25 περίπου χιλιομέτρων πάνω στα ζώα τους, έφταναν στην Ολυμπία. Το ιερό τοπίο πνιγμένο στη βλάστηση και στο μάρμαρο. Ένα καράβι μάρμαρου που έπλεε μέσα στο φως. Γαλάζιο του ουρανού, πράσινο της βλάστησης, άσπρο του μάρμαρου και κόκκινο του χώματος του Σταδίου. Αχ, το Στάδιο! Μικρός ακόμα, ήταν δεν ήταν 6 χρονών, είχε δει τα πλήθη να αποθεώνουν τον Παρμενίσκο, τον Κερκυραίο νικητή για δεύτερη φορά στο Στάδιο (173η Ολυμπιάδα, 88 π.Χ.). Είδε να τον σηκώνουν στα χέρια, εκείνον να γελάει, να κλαίει ευτυχισμένος, να σηκώνει τα χεριά στον ουρανό. Είδε τους γονείς του, τους φίλους και συμπατριώτες του να γονατίζουν μπροστά στην αξιοσύνη του, να αγκαλιάζονται όλοι μαζί. Είδε την ΕΥΤΥΧΙΑ. Την απόλυτη Ευτυχία να έχει πλημμυρίσει κάθε κύτταρο του κορμιού τους που πάλλονταν σαν ένα αδιάσπαστο σύνολο, που δεν υπήρχε τίποτα να το διασπάσει. Παντού φωνές και επιδοκιμασίες χαράς, έπαινοι και προσφωνήσεις θαυμασμού.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Στο παιδικό του μυαλό είχε σχηματισθεί η εικόνα του στη θέση του Παρμενίσκου. Το βράδυ πριν κοιμηθεί, άρχισε να ονειρεύεται αυτό που η παιδική φαντασία</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">έπλασε τον ίδιο στη θέση του Παρμενίσκου, λίγα χρόνια αργότερα... Τον πατέρα του, τους φίλους του να τον περιφέρουν στο Στάδιο της Ολυμπίας. Όλο τον κόσμο της Ήλιδας, να τον αγαπά και να τον δείχνει... Κοιμήθηκε ευτυχισμένος, νικητής στους Δρόμους της Ολυμπίας... Με όλο τον κόσμο στα πόδια του... Από την άλλη κιόλας ημέρα ο Εκάτομνος άρχισε να τρέχει. Εξασκείτο πότε μόνος του, πότε με τ' άλλα παιδιά, στις αλάνες και τα χωράφια της Ήλιδας, όπου έστηναν αυτοσχέδιους αγώνες... Όποτε τ' άλλα παιδιά βαριόντουσαν ή έπαιζαν άλλα παιχνίδια, ο Εκάτομνος φτιάχνοντας μόνος του εικονικούς Αγώνες, έτρεχε κερδίζοντας πάντα...</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Έτσι πέρασαν άλλα τέσσερα χρόνια. Είχε έρθει η ώρα των Ολυμπιακών. Ο πατέρας του είχε δει -ή μάλλον, είχε καταλάβει- την αγάπη του γιου του στους Δρόμους... Έλα, του είπε, την καθορισμένη ημέρα, να πάμε στην Ολυμπία για να δούμε ποιος θα είναι εφέτος ο νικητής... Μετά την αποχώρηση του Παρμενίσκου, όλοι φαίνονται ισάξιοι. Οι πολίτες της Ήλιδας μπορούσαν να πάνε στο γυμνάσιο και να παρακολουθούν τους Αθλητές - Δρομείς, στις δοκιμές τους, στην κορύφωση της προετοιμασίας των. Μ' αυτό τον τρόπο διαμόρφωναν μια πρώτη άποψη για τη δυναμικότητά τους. Ποιοι ήσαν οι επικρατέστεροι, οι πιο δυνατοί... Στην 174η Ολυμπιάδα (84 π.Χ.) αυτός που φαινόταν ότι ξεχώριζε, ήταν ο Δημόστρατος, που είχε έλθει από τη Λάρισα της Θεσσαλίας, και ο εξαίρετος Αριστίων από το πανάρχαιο Άργος, που είχε βγάλει τόσους σπουδαίους Δρομείς, ανάμεσα τους τον θρυλικό Δολιχοδρόμο Αγέα και τον ταχύτατο Δάνδη. Μεταξύ τους θα κρινόταν ο φετινός νικητής των Ολυμπιακών στο στάδιο.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Πήγαν συζητώντας όλη την απόσταση. Πατέρας και γιος. Το παιδί των 10 χρόνων εκμυστηρεύτηκε στον πατέρα του τα όνειρά του. Ο πατέρας, ένας ιδεολόγος των Αγώνων, αγνός και ανιδιοτελής, του είπε: «Μακάρι παιδί μου. Εγώ θα είμαι στο πλευρό σου. Συνέχισε να προσπαθείς... Και εγώ θα σε σηκώσω πρώτος στα χέρια μου, για να χαρώ μαζί σου...». Πατέρας και γιος, δεμένοι στο όνειρο. Αλήθεια, πόσοι τέτοιοι δεν είχαν περάσει στην Ολυμπία... Σε όλη αυτή την ατέλειωτη σειρά... Πόσοι θα πέρναγαν ακόμη... Πόσοι καρτερούσαν αυτή την τιμή και την υπερηφάνεια...</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Έφθασαν στην Ολυμπία. Οι χιλιάδες των θεατών συνωστίζονταν στο Στάδιο. Οι θεατές από την Ήλιδα, τιμητικά είχαν τα κεντρικά τμήματα. Ο Εκάτομνος μαζί με τ' άλλα παιδιά βρέθηκαν κι άρχισαν να ενθαρρύνουν τον τοπικό Δρομέα που θα συμμετείχε στον τελικό. Το μάτι του Εκάτομνου όμως, είχε ξεχωρίσει τον εξαιρετικό Δημόστρατο. Οι κινήσεις του, το σώμα του, ο διασκελισμός του στα λίγα λεπτά προετοιμασίας πριν από τον Αγώνα, πρόδιδαν την υπεροχή και την αξιοσύνη του. Σιγή έπεσε στο στάδιο. Ο κόσμος άκουγε μόνο την ανάσα του. Ακούστηκε η βαριά φωνή του Αφέτη... Άπιτε... Μεμιάς οι Δρομείς έφυγαν. Τα μάτια των παιδιών είχαν ανοίξει... Ο Δημόστρατος με τον Αριστίωνα, όπως έλεγαν όλοι όσοι είχαν δει τους αθλητές στην Ήλιδα (και μέσα </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">σ' </span><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">αυτούς ήταν και ο πατέρας του), είχαν ξεχωρίσει. Ο αγώνας ήταν σκληρός. Στο τέλος, με μια-δυο δρασκελιές, νίκησε ο Δημόστρατος. Οι ίδιες εικόνες που ακολουθούσαν στην κάθε Ολυμπιάδα. Δίπλα στον μεγάλο χαμένο Αριστίωνα πήγε ο αδελφός του, ο μικρός Επαίνετος. Αυτός που θα κέρδιζε στην επόμενη Ολυμπιάδα, την νίκη στο Στάδιο Παίδων.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Ο Εκάτομνος είδε την τελετή της ανακήρυξης του Ολυμπιονίκη. Με την κόκκινη ταινία στο κεφάλι, στο χέρι, στο πόδι. Είδε το στεφάνι από την αγριελιά. Άκουσε τις ζητωκραυγές και τις επευφημίες, την ώρα που το πέρασαν στο κεφάλι του νικητή...</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Με ενισχυμένη τη φαντασία και την πίστη, γύρισε στο σπίτι του, το βράδυ. Ποιος ξέρει, σκέφθηκε, σε 2 – 3 Ολυμπιάδες μπορεί να είμαι κι εγώ, νικητής εδώ το βράδυ με το στεφάνι της νίκης, μέσα στο σπίτι μου...</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Ακολουθούν τα χρόνια της προσμονής. Της υπομονής και της επιμονής που χαρακτηρίζουν κάθε Δρομέα, παγκόσμια. Και τότε και τώρα. Ατέλειωτα χιλιόμετρα ταχύτητας και αντοχής. Σε σκληρά και λιγότερο σκληρά εδάφη. Με τις πατούσες των ποδιών να σκληραίνουν και να γίνονται παχιές από τη συνεχή άσκηση. Με χειμώνα και καλοκαίρι. Με κρύο, με βροχή, με λάσπη, με κρύο αγέρα. Αλλά και με ήλιο, καύσωνα, ξηρασία, με καυτό λίβα. Σε κάθε καιρό, κάθε χρόνο.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Ο Εκάτομνος να μεγαλώνει, τρέχοντας εδώ κι εκεί. Το όνομά του σιγά - σιγά άρχισε να διαδίδεται στην Ήλιδα. Σε αρκετά χωριά, σε τοπικές γιορτές που είχαν τοπικούς αγώνες, ο Εκάτομνος κέρδιζε με ευκολία. Στην επόμενη Ολυμπιάδα, όπως ήδη γράψαμε, κέρδισε ο αδελφός του μεγάλου χαμένου της προηγούμενης, ο Επαίνετος από το Άργος. Και στην αμέσως επόμενη, ο πολύ δυνατός, ο μοναδικός Ολυμπιονίκης που έβγαλε η Κυπαρισσία, ο Δίων ο Κυπαρισσεύς.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Ο Εκάτομνος βίωσε το πέρασμα από την εφηβεία στην ανδρική του ωρίμανση με μια τραγική απώλεια. Ο αγαπημένος του πατέρας δεν θα προλάβαινε να τον δει Ολυμπιονίκη. Μέσα σε λίγους μήνες αρρώστησε και έφυγε… Λίγο πριν τον χάσει, έσφιξε το χέρι του, που αδύνατο όπως είχε γίνει, χάθηκε μέσα στο δυνατό χέρι του, που αδύνατο όπως είχε γίνει, χάθηκε μέσα στο δυνατό χέρι του παιδιού του… «Μην ξεχάσεις γιέ μου, τις συζητήσεις που κάναμε σε κάθε Ολυμπιακούς, από εδώ, από το σπίτι μας, ως την Ολυμπία. Κι όταν θα πάρεις το στεφάνι, κρέμασέ το εδώ, πάνω από το κρεβάτι μου».</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">… «Ναι πατέρα… Εδώ θα σου το κρεμάσω», του απάντησε δακρυσμένος ο Εκάτομνος. Το χέρι πάγωσε μέσα στο δικό του. Τα μάτια άνοιξαν για τελευταία φορά. Κι έμειναν εκεί να κοιτάζουν το γιό του, να μιλάει για το στεφάνι από την αγριελιά της Ολυμπίας... Και το χαμόγελο που είχε σχηματισθεί στο κουρασμένο πρόσωπό του έμεινε χαραγμένο.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Ο Εκάτομνος μετά από λίγες ημέρες, όταν συνήλθε κάπως από το τραγικό γεγονός, έπεσε με τα μούτρα στην προπόνηση. Τώρα είχε ένα ακόμη ιερότερο χρέος να ξεπληρώσει. Ένα χρέος που το ‘χε δώσει στο πρόσωπο που του είχε σταθεί, που τον γέννησε, που τον μεγάλωσε, που του δίδαξε τα πάντα.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Ο Πομπήιος, αυτή η ηγετική προσωπικότητα που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή στη Ρώμη, είχε αποφασίσει οι επόμενοι Ολυμπιακοί να αναβαθμιστούν. Ήθελε μ' αυτό τον τρόπο να εξασφαλίσει την ηθική υποστήριξη των ελληνικών πόλεων της Μ. Ασίας που ήκμαζαν στον πόλεμο ενάντια στον Μιθριδάτη και τους επιγόνους του από τη μια, αλλά και να ενισχύσει τη θέση του ανάμεσα στους φιλελληνίζοντας Ρωμαίους της Συγκλητικής Αριστοκρατίας που τον εξέλεγαν ύπατο για σειρά ετών... Ήταν στην ωριμότητά του και θα χρησιμοποιούσε τους Αγώνες θαυμάσια για τους σκοπούς του. Έστειλε κήρυκες παντού. Οι Ολυμπιακοί της δικής του εποχής θα ξεπερνούσαν ακόμη και τους Αρχαίους. Σε 18 Αγωνίσματα που θα διεξάγονταν, θα δινόταν η μάχη για τους κότινους. Όλες οι πόλεις είχαν αποδυθεί σ' έναν ατέλειωτο αγώνα για να στείλουν αθλητές στην Ολυμπία.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Στην Ήλιδα γινόταν ένας χαμός. Στην ευνοούμενη πόλη του Πομπηίου όλοι ετοιμάζονταν για τους Αγώνες που θα σήμαιναν ίσως μια αναγέννηση, για την οποία όλοι εύχονταν να έχει και την ανάλογη συνέχεια. Κάθε οικογένεια μίλαγε για τους Αγώνες, προετοιμάζετο γι' αυτούς. Και τα παιδιά της Ήλιδας, οι νέοι και οι έφηβοι, σε κάθε χώρο, κάθε ημέρα έδιναν τα πάντα, για να μπορέσουν να συναγωνισθούν και να νικήσουν, αν ήταν δυνατό.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Η πόλη και η περιοχή είχε μπει σ' αυτό που λέγεται ιστορική κίνηση προς τα εμπρός. Άλλοι όμως σήμερα θα το ονόμαζαν «Η τελευταία φωτεινή αναλαμπή πριν την παρακμή και την πτώση». Αυτό όμως δεν το ήξεραν οι σύγχρονοι του Εκάτομνου και των άλλων παιδιών και οικογενειών της Ήλιδας, όπως βέβαια δεν τον γνώρισαν και οι χιλιάδες των θεατών και αθλητών που είχαν έλθει πάλι, όπως κάθε φορά, στα ιερά εδάφη της Ολυμπίας. Να δουν, να θαυμάσουν το ιερό που θύμιζε τα παλιά, τα ιστορικά χρόνια της Ελλάδας. Να ακουμπήσουν τα ίδια μάρμαρα. Να λουστούν στον Αλφειό... Να αναπνεύσουν από τον αγέρα της Ολυμπίας... Να γευτούν την Ελληνικότητα... Να ανταμώσουν με τ' αδέλφια τους Έλληνες... Όπου γης πλέον... Μετά τη μεγάλη φυγή, το άδειασμα της Ελλάδας από τους Έλληνες, στα Ελληνιστικά χρόνια που ακολούθησαν τις μεγάλες κατακτήσεις του Μέγα Αλέξανδρου και των επιγόνων του...</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Όταν είδε ο Εκάτομνος ότι οι Ρωμαίοι είχαν αποφασίσει να διεξαγάγουν όλα τα αγωνίσματα δρόμου, δεν το πολυσκέφτηκε. Δήλωσε συμμετοχή στα τρία που είχε δικαίωμα από τα τέσσερα. Στο Στάδιο, στον Δίαυλο και στον Οπλίτη δρόμο. Μάλιστα η συγκίνησή του ήταν μεγαλύτερη, όταν έμαθε ότι αυτό είχε συμβεί στην Ολυμπία από τα χρόνια του μεγαλύτερου Δρομέα όλων των εποχών, του ασύγκριτου Λεωνίδα του Ρόδιου, 80 χρόνια πριν, την εποχή ακόμα που η Ελλάδα ήταν ακόμη ελεύθερη... Υποσχέθηκε στον εαυτό του να τον μιμηθεί. Και αυτός να γίνει τριαστής (νικητής και στα τρία αγωνίσματα που θα λάβαινε μέρος) την ίδια ημέρα.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Οι αθλητές χωρίστηκαν στις τετράδες των προκριματικών. Οι θεατές είδαν τον Εκάτομνο να κερδίζει την πρόκριση για τους τελικούς, με ευκολία και στα τρία αγωνίσματα.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt;"> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">... Ξημέρωσε η μεγάλη ημέρα... Πρώτος αγώνας το Στάδιο. Ο Εκάτομνος στην αφετηρία. Δίπλα του ο περασμένος </span><span style="background-color: transparent; color: #313131; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;">Ολυμπιονίκης, ο άξιος Δίων από την Κυπαρισσία. Έτρεξαν δίπλα - δίπλα μέχρι περίπου τα μισά. Τότε ο Εκάτομνος σαν σε όνειρο είδε το χαμόγελο του πατέρα. Άνοιξε... ΚΕΡΔΙΣΕ... Χάθηκε στις αγκαλιές του πλήθους. Ησυχία... Ξανά η εκκίνηση για τον Δίαυλο. Με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση... Ξεκίνησαν... Έτρεξε σαν αγέρας... Νίκησε ξανά. Δεύτερο στεφάνι. Τρίτος αγώνας... Νέα νίκη... Στον Οπλίτη Δρόμο. Στα τιμημένα όπλα, που δεν υπήρχαν πια πολλοί άξιοι Έλληνες να τα σηκώσουν. Νικητής για τρίτη φορά. Στο πρωινό της 177ης Ολυμπιάδας ο Εκάτομνος ο Ηλείος έγραψε τη δική του σελίδα.</span></span></span></div> <div dir="ltr" style="line-height: 1.3800000000000001; margin-bottom: 10pt; margin-top: 0pt;"> <span style="background-color: transparent; color: #313131; font-family: Arial; font-size: 14.666666666666666px; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: 400; text-decoration: none; vertical-align: baseline;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Και το βράδυ, στο σπίτι του, πάνω από το κρεβάτι του χαμένου πατέρα, κρεμάστηκαν τα τρία στεφάνια που είχε υποσχεθεί ο γιος στον πατέρα, την ημέρα του χαμού το</span></span>υ...</span></div> </div>

ΕΚΑΤΟΜΝΟΣ Ο ΗΛΕΙΟΣ

(Από το βιβλίο του Κώστα Σάμιου «Δρομείς-Θρύλοι της Ολυμπίας», Έκδοση Α.Π.Σ. «ΑΠΟΛΛΩΝ ΔΥΤ. ΑΤΤΙΚΗΣ) ΕΚΑΤΟΜΝΟΣ Ο ΗΛΕΙΟΣ ... Από την κ...

Διαβάστε περισσότερα »