.jpg)
Μπορεί να έχασε έναν «φίλο και συνομιλητή» όπως έγραφε στο συλλυπητήριο σημείωμά του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αξίζει να διακόψει τις διακοπές του για να τον αποχαιρετίσει.
Οι διακοπές ενός πρωθυπουργού – πόσο μάλλον ενός Μητσοτάκη πρωθυπουργού – είναι ιερό πράγμα.
Επιπλέον η απουσία του είναι μια πολιτική στάση – δείχνει έναν άνθρωπο σύγχρονο, που έχει εσωτερικεύσει τις δυτικές αξίες και δεν άγεται και φέρεται από τις αντιδιαφωτιστικές πρακτικές της Ορθοδοξίας.
Η θρησκευτική κηδεία είναι ένα κοινοτίστικο προνεωτερικό κατάλοιπο της υπανάπτυκτης Ελλάδας.
Οι διακοπές, αντιθέτως, είναι μια ορθολογική επιλογή ενός ώριμου ατόμου - από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις της Δύσης και της νεωτερικότητας.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης «προδίδει» το (άψυχο) σώμα του φίλου του για να τιμήσει το (σφριγηλό) πνεύμα του και τις ιδέες που με τόσο πάθος υπερασπιζόταν.
Ο πρωθυπουργός, άλλωστε, τίμησε τον Ράμφο όσο ήταν εν ζωή.
Τώρα που πέθανε, αναγκάζει όλους εμάς να τον τιμήσουμε πληρώνοντας την κηδεία του, ενόσω εκείνος συνεχίζει απτόητος τις διακοπές του.
Ο Ράμφος φεύγει όπως έζησε και ζει διαχρονικά ο Μητσοτάκης και η οικογένειά του – δημοσία δαπάνη.
Είσαι ό,τι υπερασπίζεσαι – έλεγε ο μακαρίτης.
Μια αποστροφή που ταιριάζει γάντι τόσο σε εκείνον, όσο και στον Μητσοτάκη.
