«Η Νάπολη δεν είναι βρώμικη.
Είναι η Ιταλία που βρωμίζει τη Νάπολη»
το μνημειώδες 👉 «"Πουτάνας γιοι"» ('Hijos de puta')! Addios Diegito!...
«Η προσπάθεια δημιουργίας του μύθου "Μέσι" για να προσπαθήσουν να σβήσουν τον ΗΛΙΟ Μαραντόνα.
Παρεμπιπτόντως, πριν από λίγες μέρες διάβασα αυτή την ανάρτηση του Genny Dani που με συγκίνησε:
Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα και Σαλβατόρε (Τοτό) Σκιλάτσι. ❤️ Ένα θερμόμετρο αληθινής ανθρωπιάς, πρωταθλητών που δεν έχουν ξεχάσει την καταγωγή τους.
Το ημερολόγιο δείχνει 1989. Το γήπεδο είναι ένα καζάνι από κραυγές, ένταση και λάσπη. Από τη μία πλευρά είναι η Νάπολη, από την άλλη η Γιουβέντους. Αλλά μέσα σ' αυτό το πράσινο ορθογώνιο, για ένα αγόρι από το Παλέρμο, το παιχνίδι είναι διαφορετικό: είναι μια συνάντηση με τη θεότητα.
Ο Τοτό (Σαλβατόρε Σκιλάτσι) τρέχει με την καρδιά στο λαιμό. Τα μάτια του είναι ορθάνοιχτα, αυτά κάποιου που ξέρει ότι κάθε μπάλα είναι ένας πόλεμος και κάθε εκατοστό του γηπέδου πρέπει να κατακτηθεί με τα δόντια. Μπροστά του βρίσκεται το ποδόσφαιρο που έγινε άνθρωπος, το ανέφικτο είδωλο: ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ωστόσο, το συναίσθημα δεν επιβραδύνει τα πόδια του Τοτό.
Αυτό το νεαρό αγόρι από τον Νότο (Τοτό) τα παίζει στα ίσια, χωρίς φόβο. Σε μια κίνηση που φαίνεται προορισμένη να συμβεί, καταφέρνει ακόμη και να κλέψει χρόνο και την μπάλα από την Αυτού Μεγαλειότητα Ντιέγκο. Μια σπίθα καθαρής τόλμης.
Το τελευταίο σφύριγμα σηματοδοτεί το τέλος των εχθροπραξιών στο γήπεδο. Καθώς περπατάει στο τούνελ που οδηγεί στα αποδυτήρια, με τους μύες του εξαντλημένους και το κεφάλι του ακόμα γεμάτο από τη βοή των οπαδών, μια φωνή σπάει το κροτάλισμα των καρφιών στο τσιμέντο. Μια αδιαμφισβήτητη νοτιοαμερικανική προφορά, ζεστή και άμεση:
"Γεια σου Τοτό, θα μου δώσεις τη φανέλα σου; Θα σου δώσω τη δική μου".
Ο Τοτό γυρίζει. Είναι ο Ντιέγκο. Ο βασιλιάς του κόσμου που ζητάει τη φανέλα από ένα αγόρι στην πρώτη του χρονιά στη πρώτη εθνική (Serie A).
Μετά από χρόνια ο Σκιλάτσι θα κατέθετε στις σελίδες του βιβλίου του την ανάμνηση αυτής της αιώνιας συγκίνησης:
"Ήταν μια στιγμή. Συνάντησα τα μάτια του και είδα τον εαυτό μου σ' ένα είδος καθρέφτη. Συνειδητοποίησα ότι, αν με επέλεξε, ήταν επειδή είχε μυρίσει τον αέρα, είχε νιώσει την οσμή. Την ίδια μυρωδιά των εργατικών γειτονιών και των χωμάτινων χωραφιών, της φτώχειας και του μόχθου... που θα κουβαλάμε μαζί μας για το υπόλοιπο της ζωής μας".
Δεν ήταν απλώς μια ανταλλαγή φανελών. Σ' αυτό το τούνελ, ανάμεσα στον ιδρώτα και την εξάντληση, δύο φαινομενικά μακρινοί κόσμοι αναγνώριζαν ο ένας τον άλλον. Ο Ντιέγκο δεν είχε κοιτάξει τα χρώματα της Γιουβέντους ή το έμβλημα του συλλόγου, αλλά είχε ανακαλύψει την ψυχή ενός συνανθρώπου του. Είχε αναγνωρίσει τον ίδιο γενετικό κώδικα... αυτόν εκείνων που άφησαν τη λάσπη της Βίλα Φιορίτο ή τους δρόμους του Παλέρμο, οπλισμένοι μόνο με την πείνα και μια μπάλα, για να κατακτήσουν τον κόσμο.
Μας λείπετε και οι δύο.»
Francesca Quibla (Μετάφραση και μεταφορά από τη φίλη και συντρόφισσα: Νίκος Κλειτσίκας)
Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα: «Δεν χρειάζεται να έχετε πάει στο Πανεπιστήμιο, για να ξέρετε ότι οι ΗΠΑ θέλουν να εξαλείψουν τη Συρία»
Υ.Γ. Ο Μαραντόνα δεν ήταν απλώς ο σπουδαιότερος ποδοσφαιριστής στο γήπεδο...
Ο Μαραντόνα ήταν ο μόνος που μίλησε πραγματικά για το τι σημαίνει FIFA κι ιμπεριαλιστική πολιτική κυριαρχία μέσω του "ποδοσφαίρου": «Η FIFA κλέβει χρήματα και στήνει παιχνίδια».
Κατόπιν εορτής (8 Ιούλη 2026), ο Μάρκο Ταρντέλι ομολογεί:
«Είμαστε όλοι δειλοί, μόνο ο Μαραντόνα στάθηκε ενάντια στη FIFA...
Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα ήταν ο μόνος που είχε το θάρρος να αντισταθεί πραγματικά στη FIFA...
Μόνον ο Μαραντόνα είπε την αλήθεια κατά της FIFA. Εμείς δεν τον ακολουθήσαμε...
Όλοι πρέπει να του ζητήσουμε συγγνώμη».
Δηλώσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές με τον Μαραντόνα να ξεσκεπάζει το εμπόριο Fifa, εξαφανισμένες (μία τυχαία εδώ: https://www.instagram.com/reel/DVjqfLVDbOA/)
