«Πρέπει να ρίξουμε στα σκουπίδια την εκφυλισμένη αριστερά,
για να μπορέσουμε ν' αγωνιστούμε εναντίον του καπιταλισμού.»
Costanzo Preve*...
Από την εποχή των «ανθρωπιστικών βομβαρδισμών» της Γιουγκοσλαβίας, των "αιμοσταγών δικτατόρων Καντάφι/Άσαντ", ως την επίθεση εναντίον του "σκοταδιστικού καθεστώτος του Ιράν", τους "τρομοκράτες" της Χεζμπολάχ κι εκείνους της Όλης Ενωμένης Παλαιστινιακής Αντίστασης κι όχι μόνον της Χαμάς, επαναλαμβάνεται η ίδια ιστορία της Cia.
Για 30 ολόκληρα χρόνια, οι δυτικές ΜΚΟ (μπροστάρης η Διεθνής Αμνηστία/Στέιτ Ντιπάρτμεντ) και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (παραπληροφόρησης) υποκινούν την κοινή γνώμη με μια νέα τηλεοπτική σειρά «σαπουνόπερα made in USA», αυτή των "πολύχρωμων επαναστάσεων", που διαφημίζεται ως αντι-ολοκληρωτική, ελευθεριακή, ανθρωπιστική, ανθρώπινα δικαιώματα ομοφυλοφίλων, γυναικών, πράσινη ανάπτυξη, κλιματική αλλαγή και πάει λέγοντας.
Για 30 χρόνια, η αριστερά των χρήσιμων ηλιθίων, αν και είναι δύσκολο να συμπεριλάβεις στην κατηγορία των "ηλιθίων" τις ηγεσίες και τις διαδρομές τους στις μυστικές υπηρεσίες (από τον Λένιν στον Κλίντον), τόσο των λεγόμενων φιλελεύθερων αριστερών της εποχής μας, όσο και αυτών της λεγόμενης επαναστατικής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, που έχουν ασπαστεί ως θρησκεία το ιμπεριαλιστικό αφήγημα και μάλιστα εντελώς άκριτα.
Είδαμε χειροπιαστά αυτή την ιμπεριαλιστική αριστερά εναντίον της Νικαράγουας των Σαντινίστας, εναντίον του Έβο Μοράλες στη Βολιβία, εναντίον της Ουκρανίας του Γιανουκόβιτς, της Ονδούρας του Σελάγια, εναντίον του Τσάβες και εναντίον του Μαδούρο.
Είδαμε χειροπιαστά αυτή την ιμπεριαλιστική αριστερά εναντίον της Λιβύης του Καντάφι (➥ 5 Aπρίλη 2011... τα πρώτα επίσημα διαπιστευτήρια της Νατοϊκής "αριστεράς" για ν' αναλάβει κυβερνητικό ρόλο...) και της Συρίας του Άσαντ.
Το σενάριο είναι πάντα το ίδιο: «Ο τρελός δικτάτορας που μισεί τη δημοκρατία και παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο τύραννος που διώκει μειονότητες, η καταπίεση των γυναικών, των φοιτητών, των ομοφυλόφιλων...».
Όταν τα πραξικοπήματα πετύχουν αλλαγή "καθεστώτος", την επόμενη μέρα όλες οι ΜΚΟ εξαφανίζονται και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (παραπληροφόρησης) σταματούν να μιλάνε γι' αυτά τα "ιδανικά".
Κανείς δεν ενδιαφέρεται πια για τις διώξεις των γυναικών (ξεκίνησαν εκ νέου οι πωλήσεις γυναικών στα παζάρια) και των μειονοτήτων στη νέα Συρία στα χέρια του ηγέτη της Αλ Κάιντα και του "ισλαμικού κράτους" στη νέα Συρία, σήμερα αξιοσέβαστος "πρόεδρος". Τα ίδια στη νέα Λιβύη (το μικρό προτεκτοράτο που αναγνωρίζει η "πολιτισμένη" δύση κι η σιωνιστική αποικία 'Ελλάδα', με πρόεδρο της "Λιβύης" Τούρκο υπήκοο)...
Το ίδιο συνέβη μόλις τώρα στο Ιράν: μια αδιάκοπη εκστρατεία που ενορχηστρώθηκε από έναν επιδέξιο σκηνοθέτη του Χόλιγουντ και μεταδόθηκε από όλα τα μέσα ενημέρωσης, η οποία χρησίμευσε μόνο για να ζεστάνει τις μηχανές των αμερικανοσιωνιστικών βομβαρδιστικών του "συνασπισμού Έπστιν".
Με τους προοδευτικούς κι αριστερούς στους δρόμους, μαζί με φασίστες και νεοφασίστες να φωνάζουν «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» ανάμεσα σε σημαίες με το αστέρι του Δαβίδ και πορτρέτα του Σάχη.
Σε αυτό το ψυχεδελικό τσίρκο, κατάφεραν ακόμη και να αναστήσουν τον μονάρχη Σάχη της Περσίας. Άραγε μπορούμε να φανταστούμε τι είδους προοδευτικοί κι αριστεροί σιτίζονται στη Cia και Μοσάντ;
Είναι μια αιώνια επανάληψη, το παβλοφικό αντανακλαστικό μιας αριστεράς που τρέχουν τα σάλια της όπως στα σκυλιά του Παβλόφ και δεν έχει χάσει παντελώς την έννοια του αντιιμπεριαλισμού, αλλά βρίσκεται στο λογισμικό μισθοδοσίας (Payroll) πρεσβειών και μυστικών υπηρεσιών.
Costanzo Preve* «Τι σημαίνει "δικαιωματική αριστερά";»
Βιβλία του Costanzo Preve που εκδόθηκαν στην Ελλάδα:
| (2010) | Κριτική ιστορία του μαρξισμού, ΚΨΜ |
| (2010) | Το ασίγαστο πάθος, Πιρόγα |
| (2001) | Το εθνικό ζήτημα στο κατώφλι του 21ου αιώνα, Στάχυ |
| (1998) | Καιροί αναζήτησης, Στάχυ |
| (1994) | Το λυκόφως των κοινωνικών θεών, Στάχυ |
| (2008) | Θεωρία, αξίες και κριτική, Πόλις |
| (2007) | Ιμπεριαλισμός: αντιθέσεις και αντιστάσεις, ΚΨΜ [εισήγηση] |
