ΑΣ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ. ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ...
Ένας άνθρωπος στον οποίο έχουν αναθέσει τα επικοινωνιακά ενός κόμματος βλέπει δελτία τύπου που δεν έχουν περάσει από τα χέρια του.
Κάποια από αυτά -έστω κι ένα- είναι για γέλια και για κλάματα. Τα άλλα, βλέπει να εκδίδονται επί 15θήμερο, χωρίς κανείς να τον έχει ενημερώσει για το οτιδήποτε.
Άνθρωπος μετρημένος και αξιοπρεπής, το ελάχιστο που θα έπρεπε να κάνει ήταν αυτό που έκανε ο Θανάσης:
Δημοσιοποίησε αυτό που συνέβαινε κι ανακοίνωσε αναχώρηση για διακοπές.
ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ. Ούτε καταγγελτικός λόγος, ούτε αποχωρήσεις, ούτε απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί στο πρόσωπο της καπετάνισσας, όπως συνηθίζεται τελευταία.
Έδωσε τη δυνατότητα στους σοβαρούς της υπόθεσης να λένε «παραμένει μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και θα αξιοποιηθεί σε άλλη θέση».
Δεν γίνονται, βέβαια, έτσι τα πράγματα στα κόμματα που ιδρύονται με κεντρικό άξονα το ήθος, αλλά οι καθώς πρέπει άνθρωποι δεν ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Δίνουν χρόνο στον εαυτό τους, αλλά και σε άλλους, για να καταλάβουν τι συμβαίνει.
Βεβαίως, υπάρχουν κι εκείνοι που είπαν «απαλλαχτήκαμε από τον άνθρωπο του Πούτιν».
Κι εμένα κάτι μου λέει πως αυτή είναι και η αιτία της όλης μεθόδευσης. Δεν είχαν κάποιον άλλο λόγο για όλη αυτή τη διαδικασία. Τι να του έλεγαν;
Ο Θανάσης αντί να βγει στα κανάλια επέλεξε αυτό που θα έκανε κάθε κανονικός άνθρωπος. Στη μικρή του θητεία στο κόμμα δεν έδωσε δείγματα αμετροέπειας κι ο λόγος του στα δύσκολα εσωκομματικά φρόντισε να είναι μετρημένος και προσεκτικός, στηρίζοντας την αρχηγό.
Τώρα, η ηγεσία πρέπει να βρει μια αληθοφανή δικαιολογία ή να συνεχίσει σα να μη συνέβη τίποτε. Ψήφους θα λάβει.
Με πάνω από μισό αιώνα στην πολιτική μπορώ να δώσω όσες εξηγήσεις θέλετε. Αλλά δεν είμαι εγώ ο αρμόδιος να δώσει εξηγήσεις.
Η εμπειρία μου με είχε οδηγήσει στο να επινοήσω έναν όρο: «το σύνδρομο του ηγέτη»: Οι ηγετικές φυσιογνωμίες, παρ' όλο που κανείς δεν αμφισβητούσε την πρωτοκαθεδρία τους, ήθελαν γύρω τους ανθρώπους που να λένε "μάλιστα" κι όχι ανθρώπους που να λένε τη γνώμη τους. Θυμάμαι τον Παρασκευά Αυγερινό να μου περιγράφει την όλη κατάσταση ως "μετριοκρατία".
Ο κοινοβουλευτισμός δεν μπορεί να οδηγήσει στην αριστοκρατία ή να δώσει λύσεις που να είναι σύμφωνες με τις επιθυμίες του λαού. Η δημοκρατία μπορεί και είναι και ο μόνος τρόπος για χρηστή και σώφρωνα αυτοκυβέρνηση.
Ένας πρόχειρος ορισμός θα ήταν: «Παιδεία είναι ο τρόπος που διδάσκει τους ανθρώπους να διοικούν και να διοικούνται». Κι αυτό μόνο με πράξεις διδάσκεται. «Ανεμόεν φρόνημα και αστυνόμους οργάς εδιδάξατο», είχε πει ο Σοφοκλής, περιγράφοντας την εποχή του.
Θέλει πολύ δρόμο και άλλη παιδεία, αληθώς ελληνική και χριστιανική, ως ότου μάθουμε, αδελφέ μου, να κουβεντιάζουμε ήσυχα. Ήσυχα κι απλά.
Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, πρώτα από το να μην πετάμε τα σκουπίδια μας όπου νάναι. Στην κοινωνία της κατανάλωσης, αυτό που καταναλώνεται είναι η ζωή του ανθρώπου. Είτε είμαστε είτε πετάμε αντικείμενα μιας χρήσεως είναι ένα και το αυτό.
Πατρίδα με ανθρώπους που δεν σέβονται το χώρο όπου ζουν και τους γύρω τους δεν έχει μέλλον. Μη βρίσετε το λαό το βράδυ των εκλογών. Στον κοινοβουλευτισμό ψηφίζει το χρήμα. Στη δημοκρατία δεν ψηφίζουν αντιπροσώπους. Συναποφασίζουν, επιδιώκουν ομοφωνίες, κληρώνουν και μοιράζουν υποχρεώσεις.
ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΕΣ ΑΥΓΟΥΣΤΕ
