«Δεν μας φταίει το ΝΑΤΟ... εμείς δεν αξιοποιούμε την θέση μας στις διεθνείς συμμαχίες... οι κυβερνήσεις μας δεν τα κάνουν σωστά».
Αυτά είπε στην κατακλείδα σημερινής εκδήλωσης για τα εθνικά θέματα της "Ελπίδας για την Δημοκρατία" η κ. Καρυστιανού, όπως διάβασα...
Κι έτσι μάθαμε μετά από 75 χρόνια ένταξης στο ΝΑΤΟ και μετά από 52 χρόνια κατάληψης της Βόρειας Κύπρου, και 59 χρόνια μετά την χούντα του 67, ότι το ΝΑΤΟ είναι πολυεργαλείο που μια κυβέρνηση μπορεί να χρησιμοποιήσει την ένταξη σε αυτό... κατά το δοκούν βάσει της δικής της στρατηγικής. Δεν είναι μηχανισμός πολιτικής εξάρτησης της χώρας...
Όμως ακόμη και αν ήταν έτσι, θα έπρεπε να έχει κανείς την πολιτική συγκρότηση και βούληση ενός Ανδρέα Παπανδρέου για να πάρει κάτι έστω και λίγο.
Ούτε για το κλείσιμο των βάσεων σε Σούδα και Αλεξανδρούπολη, που μας εμπλέκουν σε πολέμους ακούσαμε τίποτε.
Θέματα που, από αντίθετη σκοπιά, υπέρ της ενίσχυσης των βάσεων ΗΠΑ και ΝΑΤΟ στην Ελλάδα, σήκωσε πολύ ψηλά η πρέσβης των ΗΠΑ κ. Γκιλφοιλ στην δεξίωση στις 2 Ιουλίου για τα 250 χρόνια των ΗΠΑ στο Σταύρος Νιάρχος, όπου -μάλλον μη παραδόξως- η κ. Καρυστιανού επίσης δήλωσε την παρουσία της ως ηγέτριας του νέου κόμματος.
Θα μου πεις, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Αυτό σημαίνει τελικά;;
Και τέλος, το μόνο πρόβλημα με το ΝΑΤΟ είναι ότι δίνει προνόμια στην Τουρκία έναντι ημών;; Αυτό είναι όλο;;
Τέλος, ενδιαφέρουσα και η άποψη του διεθνολόγου κ. Μητραλεξη ότι... δεν έχει νόημα να βγεις από το ΝΑΤΟ επειδή είναι νεκρό κλινικά. Ρωτήστε το Ιράν και τους Παλαιστίνιους και τον Πούτιν αν είναι κλινικά νεκρό ένα σύστημα που συντηρεί ανοιχτά η πλαγιά τουλάχιστον τρεις πολέμους.
Να κάνουμε κάτι για να γίνει και φυσικά νεκρό ισως;
