Ο Γιάννης Δραγασάκης, στα 79 του χρόνια, αποφάσισε να επιστρέψει στα βουλευτικά έδρανα καταλαμβάνοντας την έδρα που άφησε η Έφη Αχτσιόγλου. Μέχρι εδώ, κοινοβουλευτική κανονικότητα. Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά; Δεν παίρνει την έδρα για να ενισχύσει τον ΣΥΡΙΖΑ (από τον οποίο εξελέγη η λίστα), αλλά για να δηλώσει ανεξάρτητος. Το ερώτημα είναι απλό: Είναι ηθικό; Όταν οι ψηφοφόροι σταύρωναν ένα κόμμα, είχαν στο μυαλό τους ότι οι έδρες θα γίνονταν προσωπικά «λάφυρα» για αυτόνομες πτήσεις; Η πολιτική ηθική φαίνεται πως έχει πάει προ πολλού περίπατο, αφήνοντας πίσω της μόνο τη συνταγματική νομιμότητα να κρατάει τα προσχήματα.
Ο γνωστός εργατολόγος Γιάννης Μαντζουράνης, ο άνθρωπος που συνδέθηκε με τη διαχείριση της υπόθεσης του γνωστού μπουζουξίδικου, κούνησε κι αυτός μαντήλι στον ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια ώρα, στη Νέα Αριστερά το σκηνικό θυμίζει έξοδο του Μεσολογγίου. Μόλις χθες, 7 βουλευτές αποφάσισαν ότι το brand name δεν τους χωράει πια και αποχώρησαν. Θυμάστε τι έλεγε με στόμφο πριν λίγο καιρό ο Αλέξης Χαρίτσης; «Διαψεύστηκαν οικτρά όσοι προεξοφλούσαν την εξαφάνιση ή τη διάλυση της Νέας Αριστεράς. Αυτή η παράταξη άντεξε γιατί πατάει σε στέρεες ιδεολογικές βάσεις!» Ε, αυτές οι «στέρεες ιδεολογικές βάσεις» αποδείχθηκαν τελικά από τσιμέντο ταχείας πήξεως που ράγισε με την πρώτη βροχή. Χθες οι αποχωρούντες έφυγαν λέγοντας –πάνω-κάτω– ότι το εγχείρημα έκλεισε τον κύκλο του και ότι «οι καιροί απαιτούν ευρύτερες ανασυνθέσεις». Με απλά ελληνικά: «Λάθος πόρτα χτυπήσαμε, πάμε γι' άλλα».
Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι αν ο Χ ή ο Ψ βουλευτής άλλαξε στέγη. Το πρόβλημα είναι η αξιοπιστία. Ποιος πολίτης παίρνει στα σοβαρά αυτούς τους πολιτικούς; Ποιος τους εμπιστεύεται ότι αυτά που λένε σήμερα με πάθος, δεν θα τα καταγγέλλουν αύριο ως «ξεπερασμένα»; Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε real estate μεταγραφών ποδοσφαιρικού τύπου, η εμπιστοσύνη του κόσμου εξατμίζεται. Οι πολίτες κοιτάζουν το θέατρο του παραλόγου και αναρωτιούνται αν οι πολιτικοί εκπροσωπούν ιδέες ή απλώς τις καρέκλες τους.
Και μέσα σε όλο αυτό το κομφούζιο, έρχονται και οι πληροφορίες του Κώστα Βαξεβάνη ότι ο Σωκράτης Φάμελλος σκέφτεται να ρίξει μια «βόμβα»: να προτείνει να μην κατεβεί αυτόνομα ο ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, αλλά να πάει όλο το πακέτο «πακέτο» με τον Αλέξη Τσίπρα. Εκείνα τα άλλοτε χαρούμενα γραφεία, γεμάτα ελπίδα και αισιοδοξία για το «νέο» και το «προοδευτικό», μετατράπηκαν τελικά σε γραφεία τελετών, όπου ψέλνεται η εξόδιος ακολουθία της αυτόνομης πορείας του κόμματος.
Η ειρωνεία; Όλοι αυτοί που μέχρι χθες αλληλοσπαράσσονταν, τώρα τρέχουν πανικόβλητοι να πιάσουν στασίδι στον άνθρωπο που, για πολλούς, έβαλε τα θεμέλια της διάλυσής τους, περιμένοντας να επιστρέψει ως μεσσίας! Αφού μαλώσανε, διασπάστηκαν, ιδρύσανε τρία-τέσσερα διαφορετικά μαγαζιά, ανταλλάξανε «γαλλικά» και γελοιοποιήθηκαν στο πανελλήνιο, τώρα σκέφτονται να επιστρέψουν τρέχοντας στην ίδια αγκαλιά μπας και σωθούν από τον εκλογικό αφανισμό.
Είπαμε, και να μη θέλεις να είσαι συνωμοσιολόγος, σε κάνουν οι ίδιες οι καταστάσεις να γίνεις. Άλλωστε, ο Αλέξης Τσίπρας φημίζεται ως κορυφαίος τακτικιστής. Για τη σταθερότητά του σίγουρα δεν φημίζεται – εκτός αν θεωρήσουμε σταθερά τις μνημειώδεις κωλοτούμπες του, που πλέον εκτελούνται με απόλυτη συγχρονισμένη ακρίβεια.
Στο τσίρκο της κεντροαριστερής ανασυγκρότησης, το μόνο σίγουρο είναι ότι το εισιτήριο παραμένει ακριβό, αλλά το θέαμα έχει καταντήσει, αν μη τι άλλο, για κλάματα.
Ο Αθέατος
