Γαλλία: εικόνες από έναν άλλο μαγικό κόσμο...
Τι είναι αυτό που έχει η γαλλική κοινωνία και δεν έχει η δεν έχει τουλάχιστον πια η δική μας; Τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν εμφανιστεί στην Γαλλία μεγάλα μαζικά κινήματα κατά της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας, τα Κίτρινα Γιλέκα,τα μεγάλα εργατικά και απεργιακά κινήματα του 2023, τώρα η εξέγερση των νέων στην εκπαίδευση κατά τις τελευταίες μέρες και οι συγκρούσεις τους με τις δυνάμεις ασφαλείας, συγκρούσεις στα προάστια της μεταναστευτικής νεολαίας κλπ .Δεν είναι όλα το ίδιο, ούτε κινούνται όλα απαραίτητα στην ίδια συγκλίνουσα κατεύθυνση, αλλά όλα δείχνουν ότι η γαλλική κοινωνία ήταν, είναι και παραμένει ζωντανή και ανταγωνιστική.
Η αίσθηση μου,όσο γνωρίζω και μπορώ να καταλάβω από μακρυά, είναι ότι επιβιώνει στην Γαλλία και επανέρχεται αλλεπάλληλα ένας μεγάλος κοινωνικός δυναμισμός, που αν και έντονα πολιτικοποιημένος και δημόσιος (με διάφορους τρόπους), δεν ανάγεται ευθέως στα κόμματα, τις εκλογές και την κοινοβουλευτική πολιτική σκηνή. Δρα σε μεγάλη αυτονομία από τα κόμματα, τις εκλογές, το κράτος και την πολιτική σκηνή. Και ευτυχώς, μάλλον. Τα αριστερά κόμματα συχνά στηρίζουν κριτικά αυτόν τον δυναμισμό,αλλά δεν μπορούν -και σε έναν βαθμό δεν θέλουν καν- να τον ελέγξουν. Η κοινωνική πράξη και εξέγερση ασκεί επιθετική πίεση στο κράτος, προσπαθεί να του βάλει όρια, και δεν εξαντλείται σε μια κοινοβουλευτική ανάδραση. Αυτό αποτελεί μια θαυμάσια παράδοση της γαλλικής κοινωνίας, που δεν έχει καταρρεύσει όπως εδώ.Είναι η παράδοση που έδωσε τον Μάη του 68, που σε μικρές κλίμακες τον συνεχίζει.
Ταυτόχρονα, αυτή η αυτοτέλεια από την πολιτική σκηνή σηματοδοτεί και μια αντικρατιστική και ελευθεριακή αξιακή στάση, όχι με την κίβδηλη απόχρωση της έννοιας που υιοθετεί ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά με την απόχρωση της μη εξάντλησης του κοινωνικού πεδίου στον ενδοκρατικό διάλογο η συσχετισμό δύναμης.
Βεβαίως, ουδέν καλόν αμιγές κακού!! Αυτός ο εξαιρετικός κοινωνικός δυναμισμός επιτίθεται στο καπιταλιστικό κράτος, του βάζει όρια, αλλά δεν μπορεί να το ανατρέψει η να το μετασχηματίσει. Αυτός ο δυισμός μεταξύ κοινωνικής δύναμης και πολιτικής αδυναμίας φαίνεται ξεκάθαρα κάθε φορά στις εκλογές, προεδρικές η βουλευτικές, όπου όλες οι κοινωνικές δυναμικές μετατρέπονται μαγικά μέσω και της Αριστεράς σε ένα δίλημμα του δεύτερου γύρου, του τύπου "μαζί εμείς οι δημοκράτες κατά της Λεπέν". Έτσι η κοινωνική δυναμική μπαίνει στην κλίνη του Προκρούστη, ακυρώνεται σε αυτό το επίπεδο και αδυνατεί να αλλάξει συνολικά την κοινωνία.
Όμως. Μακάρι, να ήμασταν σαν την Γαλλία!!! Και εδώ έχουμε κάποιες αναλαμπές όπως ήταν για μια περίοδο το εντυπωσιακό κίνημα των Τεμπών. Όμως, δεν υπάρχει κοινωνικά μια καρδιά που να χτυπά συνέχεια. Όπως στην Γαλλία. Αυτό μας λείπει ως παράδοση, ιδίως μετά το 1990, και είναι αμφίβολο αν είναι ανατάξιμο.
Αυτή η έλλειψη συνδέεται και με τον αυτισμό και ανεπάρκεια των αριστερών πολιτικών δυνάμεων.
Και παλιότερα, ακόμη, η υπερπολιτικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας είχε από κάτω ένα κοινωνικό φτώχεμα.Τώρα πια μας τελείωσε και η υπερπολιτικοποίηση και μας έμεινε μόνο η Ιδιώτευση, με την αρχαία ελληνική έννοια.
